• Home
  • Het is tijd – De sabbat – Sabbatvierders of sabbatbrekers
6 december, 2022
Adam de Witt

Er zijn zoveel mensen die blindelings zweren dat zij de juiste sabbat houden. Natuurlijk als de ene groep gelijk moet hebben, dan is de andere fout. Er zijn twee kampen in de sabbat kwestie, de ene beweert gelijk te hebben, de andere ongelijk. Dus ofwel hebben ze allebei gelijk, ofwel hebben ze allebei ongelijk. De twee kampen zijn de Saturnus-dag houders tegen de Zon-dag houders.

Ik heb veel gehoord en gelezen van beide kampen. Ik heb geprobeerd om uit de vuurlinie te blijven. Jarenlang heb ik de kwestie ontweken omdat het te veel verdeeldheid veroorzaakt. Maar de kwestie ging nooit weg, iemand maakte er altijd een punt van en wilde dat ik mijn standpunt liet zien. Mijn standpunt was in feite dit, aan de kant van de traditionele te staan totdat ik het beter wist, omdat ik de Sabbat kwestie nooit belangrijk genoeg vond. Voor mij is het breken van het eerste gebod het meest kwetsend, ook al schijnen zoveel mensen daar anders over te denken. Als we geen andere goden (elohiyms, machtige mannen, magistrates, regeringen) voor God mogen hebben, dan kan het niet fout gaan en alle andere wetten zouden natuurlijk in overeenstemming zijn, maar domme ik, wie ben ik toch? Op een bepaalde manier ben ik dankbaar voor dit alles, want het is duidelijk dat God wilde dat ik deze kwestie zou onderzoeken. Tenslotte, wanneer de Babylonische idioten niet langer door Koning Jezus gebruikt zullen worden om onze stijfkoppige, egoïstische, betweterige, zelfingenomen, Saksische debiele verwanten (ja, mijn verwanten) te verootmoedigen, dan zullen mijn vroward (nee, ik zei niet voorwaarts – vroward is Engels voor pervers), zieke verwanten een kalender moeten volgen die God geschikt acht.

Met dat in gedachten vond ik dat het tijd was om een standpunt in te nemen en te kijken naar Gods kalender, hoe Hij wil dat die is. Ten eerste, allen die zichzelf sabbatvierders noemen moeten zich bewust zijn van de term sabbatvierders zelf. Het is een etiket dat een sterke hint geeft aan anderen die andere dagen houden, dat zij sabbatbrekers zijn, namelijk zondaars van de ergste soort. Toen een sabbatvierder eens tegen mij zei: Oh maar wij zijn sabbatvierders. Waarop ik antwoordde, Ik ben blij dat te horen, zo ben ik. Hij was niet geamuseerd, wetende dat ik naar een andere dag helde. De trieste waarheid van de zaak is dat zowel mijn kamp als het zijne slechts gedeeltelijk sabbatvierders zijn. Het Saturnaliaanse kamp kan terecht wijzen op onze nationale vervloekingen, maar zij schuiven die allemaal op het niet houden van hun aangewezen Sabbatten en negeren onze zegeningen. Het Sunnitische kamp zegt, maar zeer terecht, kijk naar al onze zegeningen, maar pin deze vast op het houden van de zondag. Dit is omdat we de redenen voor de vervloekingen zijn blijven negeren. Het is een feit dat de laatste 2000 jaar een mengelmoes zijn geweest van verbijsterende vloeken en zegeningen. En voor alle zondagsrust, ik kan de etnische zuivering van Saksische Israëlieten uit het hele Midden-Oosten en het Verre Oosten (zo vroeg als 1000 AD) uit Proto-Saksische landen zoals Tokharia (ten noorden van Tibet), Parthië, Bactrië (het gebied rond Afghanistan), India, Annatolië (Turkije), Byzantium, en zo, door toedoen van de Turken die uit Boven-Mongolië kwamen, moeilijk een zegen noemen! Of wat dat betreft de Moorse invasies die leidden tot de etnische zuivering van Proto-Saxons uit Egypte en de rest van Noord-Afrika rond die tijd. Of de eindeloze oorlogen in Europa, zelfs tot aan de Franse Revolutie en daarna, inclusief de Boerenoorlog, WO I en WO II. Dit zijn vloeken te groot om in woorden uit te drukken, vloeken die de Soennieten overkwamen. Toch zijn onze bloedverwanten, ondanks deze overweldigende klappen, gegroeid naar andere landen om de heidenen te doen zwichten en over hen te heersen. Aan het eind van de 19e eeuw hielden wij de hele wereld in onze macht, zij het onder parochiale benamingen als de Britten, de Nederlanders, de Fransen, de Duitsers, de Russen, de Amerikanen enzovoorts. Maar weinig van deze bereikte verwanten waren Saturnieten. Er zouden hele boekdelen geschreven kunnen worden over de ontelbare zegeningen en vervloekingen over ons volk. Ik raad u aan de Fal l and Rise of Abrahams Kin te lezen om hier een glimp van op te vangen.

Het lijkt erop dat de argumenten over welke dag gehouden had moeten worden, slechts gedeeltelijk steekhoudend zijn. De mengelmoes van vervloekingen en zegeningen is een barometer van het falen om veel dingen verkeerd te doen, en van het succes om andere dingen goed te doen. Openbaring is een geweldig hulpmiddel om dit alles te begrijpen wanneer het gekoppeld wordt aan een redelijk begrip van de Israëlitische Feestdagen. In wezen zijn de Feesten allegorische voorstellingen van niveaus of stadia van Gods groei of ondergang op aarde. De Feesten onderwijzen door middel van tradities en symbolen een geschiedenis vooraf, of wanneer de geschiedenis naar het verleden is teruggekeerd dan werken de Feesten als gedenktekens. De Feesten zijn daarom noch vreemd noch eigenaardig. Noch trouwens een middel om gerechtigheid te verwerven door het spel te spelen. In plaats daarvan zijn ze een middel om goed van kwaad te onderscheiden voor ons volk. Het zijn in wezen leermiddelen, belangrijk als uw Koning (Jezus), uw volk (Saksisch-Israël) en uw vaderland, ook maar iets voor u betekenen.

Deze Feesten zijn verbonden met Sabbatten en zoals we zullen zien. Ik zou willen vragen aan elke Sabbat houder, of hij nu een Saturnus-dag of een Zon-dag houder is, houdt u alle Sabbatten? Als u dat niet doet, dan is het logisch dat u een sabbatbreker bent. Het volgende is een oefening om te zien of wij echte sabbatvierders of sabbatbrekers zijn. Hoeveel van onze mensen houden een sabbat op de dag van de lente-equinox? (Lente in de noordelijke helft en dus de Herfst Equinox in de zuidelijke helft van de wereld) Hoeveel houden dan een dubbele Sabbat, dat wil zeggen twee dagen achter elkaar ergens rond het einde van mei? Hoeveel houden een jaarsabbat om de zeven jaar en dan een twee jaarsabbat om de 49 en 50 jaar? Geen? Jullie zijn allemaal sabbatschenders, inclusief ikzelf! Al deze Sabbatten werden bevolen om voor altijd gehouden te worden.

Ik vind het een slap argument om te zeggen, Wel, die zijn nu niet belangrijk, zolang we ons maar houden aan Saturnus-dag of Zondag, want alleen deze zijn nu relevant. Die manier van redeneren is niet veel meer dan het verdedigen van je kamp omwille van het kamp. Want de Bijbel beveelt ons alle sabbatten te houden; niet alleen die welke ons aanstaan. En we moeten ze altijd en iedere dag houden.

Ik moet benadrukken, nergens zegt de Bijbel ons dat Sabbat 24 uur betekent. De Heilige Schrift gebruikt hetzelfde woord om aan te geven:

(1) een 24 uurs rusttijd (Ex 20:8-11; Deut 5:12-15)
(2) een 48-urige rusttijd (Lev 23:15, 16, 21)
(3) een één jaar rusttijd (Lev 25:4, 8)
(4) een tweejarige rusttijd (Lev 25:8-12)
(5) een zeventigjarige rusttijd (II Kron 36:21)

Het laatste voorbeeld hier is een door God afgedwongen voorbeeld voor het niet houden van alle Sabbatten. Deze zeventigjarige landrust is beter te begrijpen in het licht van Lev 26:32-35, maar daarover later meer. Dus, iedereen die de Sabbatten 1, 2, 3 & 4 niet houdt, is een Sabbatbreker. Dit betekent dat beide kampen sabbatbrekers zijn en toch hebben beide kampen goed klinkende verhalen om hun standpunt te rechtvaardigen. Ik zal het ene kamp niet meer uitkiezen dan het andere. Op het gevaar af beide kampen tegen mij te krijgen maak ik deze opmerking Saturnus-dag sabbatten zijn gebaseerd op de Joodse traditie, zon-dag sabbatten zijn gebaseerd op de Joods-deo traditie. Houdt u nog van mij?

Ter verdediging van de Zevende-dags kerk zeg ik het volgende De Zevende-dags Adventisten leider, Uriah Smith is vaak volledig aan flarden gescheurd door zijn zondagse tegenstanders. Maar Mr. Smith stuitte op een fundamentele zwakte in de zondags-ite leer. De Katholieke, Romeinse Catechismus, gepubliceerd in opdracht van St Pius V, 1566 AD stelt dat de Apostelen besloten de eerste dag te heiligen, die de dag des Heren wordt genoemd. Smith beweert in zijn geschrift The Prophecies of Daniel & Rev. dat er geen bewijs uit de Schrift is dat de Apostelen de Sabbat hebben veranderd. Aangezien de kerken beweren dat de apostelen de sabbat veranderden, omdat als mensen de autoriteit kregen om goddelijke bevelen, wetten of decreten te veranderen, dan spreekt het vanzelf dat de mensen van de kerken hetzelfde konden doen, en zo de kerkelijke wetten rechtvaardigden.

Inderdaad, de kerken geloofden dat zij Gods wetten konden veranderen, inclusief die van de sabbat. Als zij (de Katholieke Kerk) niet veel macht had gehad, zou zij niet datgene hebben kunnen doen waarin alle moderne religieuzen het met haar eens zijn, – zij zou niet de zondag, de eerste dag van de week, in de plaats hebben kunnen stellen van de zaterdag, de zevende dag, een verandering waarvoor geen Schriftuurlijke autoriteit bestaat.

Wij nemen de zondag in plaats van de zaterdag in acht, omdat de Katholieke Kerk in het Concilie van Laodicea (AD 364) de plechtigheid van zaterdag op zondag heeft overgebracht. uit De Doctrinaire Catechismus en de Bekeerlingen Catechismus van de Katholieke Leer.

U ziet hieruit dat de Rooms Katholieken geen idee hadden van Gods Sabbat, zij dachten eenvoudig hun Sabbat te laten overeenstemmen met die van de vroege kerk, die op haar beurt Jezus reden om de Dag des Heren toe te staan verkeerd begrepen had. Daarom zei Jezus,

Mattheüs 15:9 Maar tevergeefs eren zij Mij, omdat zij leringen leren, die geboden van mensen zijn.

Dit is geen verwijzing naar niet-christenen, maar naar hen die beweren christenen te zijn, zij die beweren Jezus te aanbidden. Dit waren in feite, Judeo-Christenen.

Toch brachten de apostelen geen veranderingen aan. Zij volgden wat Jezus beval. Jezus bracht ook geen veranderingen aan. Hij vervulde slechts (vervuld betekent: doeltreffender maken) Gods Wil. Omdat de Israëlieten Gods wil niet uitvoerden, moest Jezus die wil effectief maken. Dit deed hij door het te vervullen, dit betekent het effectief te maken of het in te voeren, omdat het niet in gebruik was. Dit betekent ook dat Gods Sabbat-systeem niet in gebruik was. Jezus moest het vervullen, het effectief maken.

De apostelen deden het op Jezus’ manier. Dit betekent dat de apostelen de farizeïsche sabbatten (uit Babylon) hebben gedumpt om op één lijn te komen met Jezus’ schop naar Gods kalender sabbat systeem. Het is dit punt dat zowel Smiths Saturn-ites als de Kerken Sun day-ites missen.

Nergens in de Bijbel wordt zaterdag of zondag genoemd als de rustdag. Beide dagen hebben heidense namen, zoals alle dagen van de week. Zondag (dag van de zon) Maandag (dag van de maan) Dinsdag (dag van Tiws) Woensdag (dag van Wodens) Donderdag (dag van Thors) Vrijdag (dag van Frigas). Zaterdag ontleent zijn naam aan een vroege Romeinse god van de landbouw.

Dit leidde bij uitbreiding tot het idee van vruchtbaarheid, de geboorte daarvan wordt gesymboliseerd door het “nieuwe jaarsbegin”. Het Romeinse Begin viel op 17 december, wat het ongebonden en wellustige feest van Saturnalia voortbracht, een dag van gulzigheid en orgieën. Dus als de zaterdag zo’n schandelijke naam heeft, is het misschien de moeite waard de dag helemaal te mijden. Sommige verdedigers van de zaterdag hebben gewezen op de Italiaanse en Spaanse namen voor zaterdag, namelijk Sabato en Sabado. Om dit te begrijpen is het belangrijk de oorsprong van deze traditie te kennen, een traditie die van de mensen is. Enkele jaren-honderden (eeuwen) vóór Jezus’ geboorte lag Judea midden in het Griekse Rijk van het toenmalige Rome. Zozeer zelfs dat Hebreeërs en Edomieten/Canaanieten (Joden) allen Grieks en velen Romeins spraken. Judeese Israëlieten die in de Helleense Egyptische stad Alexandrië woonden, vertaalden het O.T. en de Apocriefen in het Grieks, de Septuagint (LXX) Bijbel genoemd.

De toenmalige kerken van het O.T. werden geleid door confessionele sekten, genaamd de Farizeeën, Sadduceeën, Herodianen, Zeloten en Essenen. Zij hadden allen hun eigen ideeën, maar al hun tradities waren geworteld in Babylon. De dag die zij de sabbatdag noemden (onze Saturnus-dag) werd getranslitereerd in het Griekse Sabbaton, dat op zijn beurt een gebruik werd dat door de Romeinse wereld werd begrepen. Dit bewijst niets anders dan dat de Romeinen op de hoogte waren van de Judeese provinciale sabbat van die dag. Maar zowel de Romeinen als de Grieken schonken weinig aandacht aan deze traditie. Want spoedig na Jezus’ dood gingen zij over op de regel van de vroege kerk.

HET AANWIJZEN VAN DE RUST

Het argument dat de Bijbel een rust op de zevende dag van de week gebiedt, is ook een traditie. Het is niet Bijbels.

De Bijbel zegt je werk te doen in 6 dagen en te rusten op de volgende of 7de dag (Ex. 23:12, Ex. 20:9-10, Deut. 5:14, Lev. 23:3) maar nergens vinden we de formulering zevende dag van de week. Als men op dinsdag zou beginnen te werken, zes dagen zou werken en de volgende dag zou rusten, dan zou de rust plaatsvinden op de zevende dag. In dat geval zou de zevende dag de maandag zijn. Het woord Sabbat betekent ook niet zeven, zevende, of Sat urn-dag of zelfs Zon-dag.

Leviticus 23:3 Zes dagen zal men werken, maar de zevende dag is de sabbat der rust.

Dit wijst niet op een dag van de week of een dag op de kalender; het kan hoogstens wijzen op een zevende dag van een cyclus die begon in de tijd dat de wet werd gegeven.
Mozes benadrukte de wet van zeven dagen cyclussen vaak zoals in;

Leviticus 13:4 Indien de stralende vlek op de huid des vlezes is, zo zal de priester hem, die de plaag heeft, zeven dagen afzonderen, en de priester zal hem den zevenden dag bezien, en indien de plaag in zijn gezicht op een verblijf is, zal hij hem nog zeven dagen afsnijden.

Numeri 6:7 Als een man zeer plotseling sterft, (dan moest de Nazariet die met het overlijden te maken had) zijn hoofd op de zevende dag scheren.

Er zijn nog veel meer van dergelijke voorbeelden. Ongetwijfeld werd iedereen in de tijd van het O.T. ziek of stierf op zaterdag, als we 7e dag moeten opvatten als de 7e dag van de week. Evenzo om genezen te worden, of om de priester naar de persoon te laten kijken, kan het natuurlijk niet zo geweest zijn. Evenzo toen Jezus opstond op de derde dag moet het op dinsdag zijn geweest als 3e dag de 3e dag van de week betekent; OF wanneer een vrouw zwanger wordt, en zij bevalt in de negende maand is het altijd in september Nogmaals, het antwoord is: natuurlijk niet.

De enige dag verwijzingen die worden gevolgd door de woorden van de, zijn nooit, van de week, maar eerder, van de maand, van het jaar of in de heerschappij van Maanden, jaren, en heerschappij van zijn de enige vaste punten die de Bijbel geeft, voor ons om de rust en het feest aan op te hangen.

DE FEESTDAGEN VIELEN OP DE RUSTDAGEN

Leviticus 23:2-3 aangaande de feesten des Heren, die gij zult uitroepen tot heilige samenroepingen, ja, dit zijn mijn feesten. Zes dagen zal men werken, maar de zevende dag is de sabbat der rust, een heilige samenroeping, gij zult daarin geen werk doen; het IS de sabbat des Heren.

Hieruit kunnen we zien dat de Feesten Sabbatten zijn, de Feesten zijn heilige samenkomsten, de heilige samenkomsten zijn hetzelfde; alle drie worden als één en hetzelfde gehouden. Dus met dit in gedachten kunnen wij nu verder gaan en precies aanwijzen op welke dagen de Sabbatten vielen door Gods regels uit te werken over heilige samenkomsten, Feesten en Sabbatten door te kijken naar Zijn wetten over wanneer wij worden bevolen zulke dagen te houden. Het is werkelijk zo eenvoudig.

Het is echt zinloos om te klagen over wat Constantijn wel of niet deed of wat de Joden deden of wat zonnedag voor heidenen betekent. Waarom eindeloos zeuren over wie wat deed of wie wat riep? Laten we dit alles achterwege laten en rechtstreeks naar de baas gaan en hem vragen. Vraag niet aan anderen wat zij denken dat rechtvaardig is, zoals Constantijn of Armstrong. Vertrouw niet op de gevestigde orde, die brengt alleen maar wanorde. Want hoeveel van jullie weten dat de Romeinen en Grieken een achtdaagse week gebruikten (al in 200 v. Chr.) tot de heerschappij van Theodesius die in 376 n. Chr. in Carthago werd vermoord? De 7 daagse kalenderweek werd pas na Theodesius’ bewind ingevoerd! (Encyclopedia Britannica 9e Ed. 1903). Als dat de geschiedenis niet vertroebelt, dan doet onze Gregoriaanse kalender, die de Juliaanse kalender verving, dat zeker wel. De Juliaanse kalender werd ingevoerd in 46 v. Chr. tijdens de achtdaagse werkweek, maar werd in 1582 gedumpt door Paus Gregorius XIII toen men merkte dat de seizoenen tien dagen waren afgedwaald van de Equinox van 21 maart. Er werden prompt tien dagen van het volgende jaar afgetrokken om het in lijn te brengen met de ware Equinox, waardoor het jaar verkort werd tot een eenmalig jaar.

Er werden toen corrigerende maatregelen genomen. Maar Groot-Brittannië volgde pas 170 jaar later! Het liep zo ver uit dat het 11 dagen moest inkorten en Rusland schakelde pas over in 1910, toen 13 dagen moesten worden ingeleverd. Dit alles helpt niet. Dit zijn gevestigde kalenders, volkomen vervormd. Moeten we proberen Gods wil te vinden in deze door mensen bedachte dingen? Toch had God een perfecte kalender en die begon altijd op de lente-equinox (noordelijke helft) en dus op de herfst-equinox (zuidelijke helft van de wereld). De Equinox is het tijdstip waarop de Zon de evenaar kruist, waardoor de nacht even lang wordt als de dag; dus 12 + 12 uur netjes. Dit gebeurt twee keer per jaar, maar in dit geval kijken we naar de Lente (Noord) Herfst (Zuid) Equinox rond 21 maart.

Door vast te stellen wanneer God ons opdroeg het jaar te beginnen, kunnen we vervolgens de maanden uitwerken en de Feest/Sabbatdagen die op dagen van de maand vallen (niet van de week). Wij kunnen dan ook het Sabbats-systeem van God uitwerken, in tegenstelling tot de systemen van mensen.

REFERENTIES VOOR DE EERSTE GEBOREN WEKELIJKSE SABBATH VAN HET JAAR Barleymaand 1 of Abib 1

Exodus 12:1-2 En de Here sprak tot Mozes en Aäron in de la nd van Egypte, zeggende: Deze maand zal u tot het begin der maanden zijn; zij zal u tot de eerste maand van het jaar zijn.

Welke maand is dat? Lees verder

Exodus 40:1-2 En de Here sprak tot Mozes, zeggende: Op den eersten dag der eerste maand zult gij den tabernakel der tent der samenkomst oprichten.

Esther 3:7 In de eerste maand, dat is de maand Nisan (voor de verbanning Abib genoemd), in het twaalfde jaar van koning Ahasveros, wierpen zij Pur, dat is, het lot, voor Haman van dag tot dag, en van maand tot maand, tot de twaalfde maand, dat is de maand Adar.

De eerste maand is dus Nisan; ook Abib genoemd.

Deuteronomium 16:1 Neemt de maand Abib in acht, en houdt het Pascha voor de Here, uw God; want in de maand Abib heeft de Here, uw God, u bij nacht uit Egypte doen voortkomen.

Hieronder lezen we over twee sabbatten achter elkaar en het Golfschoof-offer 726 v.Chr., 775 jaar na de Exodus toen de sabbatswetten (opnieuw) werden gegeven.

2 Kronieken 29:16-17 En de priesters gingen in het binnenste van het huis des Heren, om het te reinigen, en zij brachten al het onreine, dat zij in den tempel des Heren vonden, uit in den voorhof des huizes des Heren. En de Levieten namen het, om het uit te dragen naar buiten, in de beek Kidron. Zij nu begonnen op den eersten dag der eerste maand te heiligen, en op den achtsten dag der maand kwamen zij tot het voorhuis des Heeren; alzo heiligden zij het huis des Heeren in acht dagen; en op den zestienden dag (golfschoof) der eerste maand maakten zij een einde.

Het was gebruikelijk om het huis des Heren te reinigen aan het begin van elk jaar, zoals hierboven. Zij gebruikten de eerste sabbat van de maand om het huis des Heren te heiligen, een andere dienst op de achtste dag, of tweede sabbat, en eindigden de dag na de derde sabbat, de dag van het golfschoof-offer of de zestiende dag van Abib. Reinigen betekent heiligen, rein, onschuldig of heilig maken. Het collectieve volk is ook een tempel, dus lezen we in Ezra het volgende over de mannen van Israël;

Ezra 10:17 En zij maakten een einde aan al de mannen, die vreemde vrouwen genomen hadden, op den eersten dag der eerste maand.

Het bovenstaande was de eerste sabbat van het jaar 456 v.Chr., 1335 jaar na de Exodus toen de Israëlieten begonnen met het houden van de ware sabbat nadat zij uit de Egyptische slavernij waren gekomen. Dit was een sabbatdag, de eerste dag van het jaar waarop de Israëlitische mannen hun interraciale huwelijken met vreemde (raciale vreemde) vrouwen moesten beëindigen .

Ezechiël 29:17 En het geschiedde in den zeven en twintigsten uwer, in de eerste maand, op den eersten dag der maand, dat het woord des Heren tot mij kwam, zeggende,
De Here kwam tot Ezechiël boven op de eerste sabbat van het jaar en wederom beneden op de eerste dag van het jaar.

Ezechiël 45:18 Zo zegt de Here God: In de eerste maand, op de eerste dag der maand, zult gij een jong, onbesmet rund nemen, en gij zult het heiligdom reinigen.

Exodus 40:17 En het geschiedde in de eerste maand van het tweede jaar, op de eerste dag der maand, dat de tabernakel werd opgericht.

Zoals uit de bovenstaande verwijzingen blijkt, hielden de Israëlieten de eerste van Abib als sabbat en dag van aanbidding in het eerste jaar na de Exodus, en het tweede jaar, en zelfs tot 1335 jaar later, hielden zij nog steeds dezelfde dagen. Zoals u kunt zien, moet de eerste dag van Abib (Gerstmaand) ook 16 dagen vóór de gerstoogst vallen, die volgens het gebod altijd op 16 Abib begon, dat is het Golfsjoof-offer. We zien ook dat de eerste dag van het jaar (Nieuwjaarsdag) altijd op Onesday de 1ste van Barleymonth is. (Zie mijn kalender)

Daarom, zoals we zien in de heilige geschriften, valt de volgende Sabbat op de 8e dag, de 15e dag enzovoort, altijd op Onesday. We zien dat de Wave Sheaf op dag 16 was, na de Sabbat.

Dus dag 15 was een Sabbat. Dit ondersteunt het feit dat dag 8 (15 min 7) een sabbat is en zo ook dag 1 (8 min 7). Of zo u wilt 1 + 7 = 8, 8 + 7 = 15; 16 is Golfschoof.

Numeri 28:16-18 En op de veertiende dag van de eerste maand is het Pascha, op de vijftiende dag van deze maand is het Feest Op de eerste dag (het Feest) zal een heilige roeping zijn De 16e dag, Golfschoof is Tweedag, de 16e van de Gerstmaand, de begindatum van de gerstoogst. Dat is iets meer dan de helft van de maand die begint op de Equinox. De oren van de gerst moesten groen zijn, want het woord Abib betekent Groene Oren (van Gerst). We hebben dus genoeg Bijbelverwijzingen om aan te tonen wanneer het nieuwe jaar begon en welke dag de eerste Sabbat van het Sabbats-systeem was. Om het punt te benadrukken, laat de Bijbel zien dat het volgende jaar hetzelfde begint BEWIJS DAT DE SABBATJES IN HET 2e JAAR & VOLGEND JAAR DEZELFDE WAREN

Exodus 40:1-2 En de Here sprak tot Mozes, zeggende: Op den eersten dag der eerste maand zult gij den tabernakel der tent der samenkomst oprichten.

Exodus 40:17 En het geschiedde in de eerste maand van het tweede jaar, op de eerste dag der maand, dat de tabernakel werd opgericht.

Dus zien we weer dat een jaar begint met een sabbat nieuwjaarsdag. Hieruit blijkt maar al te duidelijk dat de cyclus van zeven dagen wordt gerekend vanaf een Onesdag rustdag en de eerste werkdag is Tweedag, de laatste werkdag is Zevensdag. De volgende dag is dan de achtste dag (8 is het getal van het nieuwe begin) of de eerste dag van de volgende week, die op de Onesday valt.

Dus laat me nu mijn bewering staven dat Tweedag de 16e van de Gerstmaand het Golfschoofoffer is en dat het valt na de derde Sabbat BARLEYMONTH (ABIB) 16
GOLF SCHOOF OFFER.

GEWENSTE WERKDAG of DAG VAN DE EERSTE VRUCHTEN

Leviticus 23:9-11 En de Here sprak tot Mozes, zeggende: Spreek tot de kinderen Israëls en zeg tot hen: Wanneer gij zult gekomen zijn in het land, dat Ik u geef, en gij zult de oogst daarvan binnenhalen, dan zult gij een schoof van de eerstelingen van uw oogst tot de priester brengen: En hij zal die schoof voor het aangezicht des Heren wuiven, om voor u aangenomen te worden; op den morgen na den Sabbat zal de priester die wuiven.

Leviticus 23:14-16 En gij zult geen brood eten, noch uitgedroogd koren, noch groene aren, tot op denzelfden dag, waarop gij een offerande tot uw God gebracht zult hebben; het zal een inzetting zijn voor altoos in al uw geslachten, in al uw woningen. En gij zult rekenen van den morgen na den Sabbat, van den dag af, dat gij de schoof des golfoffers gebracht hebt, tot zeven Sabbatten toe. Tot aan de morgen na de zevende sabbat zult gij vijftig dagen tellen, en gij zult de Here een nieuw spijsoffer offeren.”

Het gebod om met de oogst te beginnen viel altijd op de dag na de sabbat. De sabbat viel op de 15e Abib, oftewel op de 15e dag van de Barleymaand. De beste graanschoof elk jaar die geplukt werd in Abib de 16e, de dag dat de oogst begon, werd gebruikt voor het golfoffer. Abib 16 kon dus nooit de zevende dag zijn, of de Sabbat. Het was altijd een werkdag. De belangrijkste oogst is iets later wanneer het graan goudbruin kleurt, voor langdurige opslag. Het jaar begon dus op een seizoenswisseling, niet op een wisseling van de manen.

Het seizoen, in dit geval de lente, begon op de equinox of even-nacht. In onze huidige jaartelling (kalender) valt de Even-nacht op 20 of 21 maart. Gods jaarteller (kalender) was dus elk jaar zelfcorrigerend. Het zou nooit nodig zijn de jaarteller te veranderen zoals het geval was met de Juliaanse kalender. Alle jaartellers van de mensheid moeten worden gewijzigd of aangepast omdat de baan van de aarde geen keurige 365 dagen is, maar wel 365 en een kwart dag. Een schrikkeldag om de 4 jaar werkt niet, dus zijn er regels toegevoegd om een jaar in overeenstemming te brengen met de meetlat, de even nacht.

Dus als de even nacht de astronomen helpt om de jaartellers van de mens vast te stellen, waarom doen ze dan niet gewoon wat God heeft bevolen, namelijk elk jaar beginnen op de dag van de Even-nacht? Vreemd genoeg beweren de zondagsieten dat Jezus de Hebreeuwse kalender (jaartellers) heeft gedumpt zodat wij ons konden wenden tot door mensen gemaakte, volgepropte jaartellers. Niet bepaald een slimme zet. We zullen later op deze dwaasheid ingaan.

Voor nu laten we de Sabbatcyclus of het systeem van God verder bestuderen, want er vindt een merkwaardige eigenaardigheid plaats die een Eéndags verdubbelt. Dit betekent dat als de Eendag op onze zaterdag viel, de tweede Eendag op onze zondag zou vallen, waardoor de volgende sabbat van een zaterdagcyclus in een zondagcyclus zou veranderen. Deze dubbele eendag, of dubbele Sabbat, gebeurt één keer per jaar, het volgende jaar zal de cyclus veranderen van een zondag cyclus naar een maandag cyclus. Het volgende jaar zal de maandag cyclus overspringen naar een dinsdag cyclus en zo verder!

Dit betekent dat de Sabbat eens in de 7 jaar een heel jaar lang op een zaterdag zal vallen, en dan eens in de 7 jaar op zondag, dan op maandag, dan op dinsdag, dan op woensdag, enzovoort! Kan dit echt zijn? Wel het was wat God beval.

Natuurlijk werkt het allemaal rond een cyclus van zes werkdagen, zoals God bevolen heeft. Zes is ook het getal van de mens en in zekere zin staan de zes werkdagen voor een lange termijn van zes dagen (of eeuwen of millenia) zwoegen door de mens. Deze zes millenia zijn in feite de zes dagen dat de mens probeert het koninkrijk op zijn voorwaarden op te bouwen, denkend dat het God behaagt, per slot van rekening denkt de mens dat hij een vrije agent is. Hij vergeet echter dat hij niets over zijn leven te zeggen heeft, behalve dat hij alles doet zoals God het wil.

De twee bomen in de hof van Eden vertegenwoordigden twee keuzes om te volgen:

1) de weg van strijd, de brede weg, soms ook wel de school van de harde klappen genoemd, (dit is waar we proberen onze gemeenschap met God te verdienen, namelijk om naar gemeenschap toe te werken) en

2) de andere boom is de weg zonder strijd, de smalle weg, gemeenschap met God wordt ons gegeven als we goede werken doen. Beide wegen werden ons door God voorgehouden, dus beide wegen waren in Gods plan. Elk zal leiden tot Zijn wil.

De zevende dag of het zevende millennium is dan een reinigingsdag/tijdperk waarin de tempel (lichaam van Christus) en de bruid van Christus (de kerk) worden gereinigd. Op de 8e dag/tijdperk wordt het volk rein voorgesteld. Deze hele beproeving kan worden opgevat als een bruiloftsfeest, (zie het feest te Kana). Bruiloftsfeesten werden vroeger gehouden zeven dagen lang vóór de bruiloft, niet erna. Dit is een patroon dat steeds weer wordt gebruikt zoals bij de reiniging van melaatsen. Wij allen worden beschouwd als geestelijke (geestelijk gas als geestelijk) melaatsen, het duurt zeven dagen om een melaatse te reinigen; op de achtste dag is hij rein. Of zoals bij priesters, om geheiligd te worden, want op de achtste dag wordt de priester voorgesteld of zoals in de rite van de besnijdenis, (beter genoemd snijden) waarbij het vlees (de vleselijke natuur) op de achtste dag wordt weggesneden of zoals bij Noach, een prediker van rechtvaardig nieuws als de achtste persoon (2 Petrus 2:5). Te zeggen, zoals velen doen, dat de week de schepping weergeeft, is te simplistisch, zoals we zojuist hebben gelezen. Het heeft een veelvoudige betekenis die Gods scheppingsweek van dagen/leeftijden omvat. Want de duizendjarige cyclus van de mens is in het kort, een week die volgde op de scheppingsweek, die op zijn beurt wordt uitgespeeld in Gods jaarteller (kalender).

Dag betekent in deze uitwerking dus niet altijd 24 uur, maar eenvoudigweg een tijdspanne of leeftijd, maar meer nog duizend jaar. De heilige Schrift zegt ons dat voor God een dag is als duizend jaar en duizend jaar als een dag. (2 Petrus 3:8) Hoewel we geen bewijs hebben voor de lengte van de scheppingsweek is het dus vrijwel zeker niet 7 x 24 uur. Het woord week gebaseerd op 2 Petrus 3:8 kan betekenen 7 maal duizend jaar, of losser gezegd, een cyclus van zeven tijdspannen.

Genesis 1 leest daarom enigszins als Gods jaarteller. Gen. 1:1 en Gen. 1:2 zijn niet de eerste werkdag. De jaarteller laat zien dat God de tempel heiligt, schoonmaakt om hem gereed te maken voor (de volgende) zes dagen van werk. Eendag, de 1e van de Barleymaand is de eerste geheiligde dag van het jaar, en Tweedag is de eerste werkdag. In den beginne schiep God den hemel en de aarde, en de aarde was zonder vorm en ledig, en duisternis was op het aangezicht der diepte. Hieruit zien we dat de aarde al bestond voordat er over de eerste dag wordt gesproken. Ook het woord was , in dit vers is interessant en komt van een Hebreeuws woord dat vertaald had kunnen worden met werd.

Toen ik als kind in een plattelandsstadje in Queensland woonde, stuitte ik samen met een paar vrienden op fossiele resten in zacht grijs gesteente dat gemakkelijk zou splijten als een sneetje brood. De vindplaats lag op een hoog terrein van sedimentair gesteente. Het was gevormd door een oude overstroming en de daaropvolgende verschuiving van de landmassa. Maar het was niet de zondvloed van Noach, want zijn zondvloed was gekalibreerd: zie Charles Weismans boek, What Noahs flood was not. (van C.I.M. P.O. Box 146 Cardwell QLD) Ik zal deze claim van een plaatselijke Noachadische vloed niet onderbouwen, want dat is een studie op zich en Charles Weisman behandelt het onderwerp keurig. Er is hier geen tijd of ruimte om Weismans onderzoek te herhalen.

De fossielen waren van vroegere overstromingen en tonen ons soorten die we nu niet meer op aarde hebben. Noachs Ark was bedoeld om (voor de toekomst) de soorten te bewaren die in zijn tijd leefden. Als een van die soorten van de Ark sindsdien is uitgestorven, dan zou het zinloos zijn geweest om ze te redden. Het is duidelijk dat de soorten die sinds de zondvloed zijn uitgestorven, niet de soorten waren die in de Ark werden aangetroffen. Dit betekent dat alle soorten die vóór Noachs vloed zijn uitgestorven, zoals de grote hagedissen, en de soorten die na Noachs vloed zijn uitgestorven, tot en met de laatste Tasmaanse tijger, niet in de Ark werden aangetroffen. Er is echter een tijd geweest dat vele soorten, vooral de grote hagedissen, vrij snel zijn uitgestorven. Bovendien leefden zij op landmassa’s die sterk verschilden van de landmassa’s die wij kennen, omdat zij zijn omgekomen en verdronken. Het lijkt erop dat zij behoorden tot een vroegere tijd die eindigde in een wereld van duisternis zonder vorm, klaar voor de scheppingsorde zoals wij die kennen. Zou het kunnen dat Gen. 1:1-2 een wereld schetst in den beginne die God daarna ledig maakte; landen verdronk in de diepte zodat duisternis over de diepte kwam en daarna nieuwe landen opwekte?

Er is een zeer goede verwijzing naar dit in Jeremia 4:23. Ik zag naar de aarde, en zij was vormeloos en ledig. En naar de hemelen en zij hadden geen licht. Laten we eens kijken naar de woorden vormloos en ledig. Ten eerste duidt vormloos tegenwoordig op zonder vorm, maar ik denk dat het ook levenloos of zonder waarde kan betekenen. Het woord vorm is een Latijns woord en vormloos in het Hebreeuws is 8414-Tohow- en betekent afval, verlatenheid, woestijn, (vijg) waardeloos . Dit duidt voor mij op levenloos of zonder leven. Een passend Saksisch vervangwoord voor vormloos zou afval zijn. In oud Saksisch Engels, als een legende in een dorp was, doodde en vernietigde hij dan niet alle dingen? Betekent dit niet dat er iets was om te verspillen? Een paar van Websters betekenissen van afval zijn:Onbebouwd, onproductief of desolaat, ongecultiveerd, zoals een verwoest land, een woeste wildernis of verwoest, geruïneerd of waardeloos, dat wat verworpen is.Onbebouwd, onbebouwd, onproductief of desolaat, ongecultiveerd, zoals een verwoest land, een woeste wildernis of verwoest, geruïneerd of waardeloos, dat wat verworpen is. Waardeloos zijn is geen waarde hebben, wat een Saksisch woord is en betekent: waarde, de kwaliteit van een ding dat het nuttig maakt of dat een gelijkwaardig goed voortbrengt in een ander ding of waarde van geestelijke kwaliteiten, voortreffelijkheid, deugd, gebruiksvolheid, zoals een man of magistraat van grote waarde. Het woord woestijn betekent : Letterlijk verlaten, vandaar onbewoond, als een woestijneiland of leegte, leeg, onbewoond Het woord desolatie betekent: De daad van verwoesting, vernietiging of uitzetting van inwoners, verwoesting, ruïne, afval of Een plaats beroofd van inwoners of anderszins verspild, geteisterd en geruïneerd.

Nu geeft geen van deze mogelijke vertalingen van tohow de betekenis van niet bestaand of zonder vorm, zoals het gebruik van het woord vormloos in Genesis zou doen vermoeden. In feite impliceren zij het tegenovergestelde, namelijk een wereld in puin; een wereld verwoest door water. Terwijl dit tijdperk zal worden verwoest door vuur. Kijken we nu naar het woord leegte dat vertaald is van het Hebreeuwse woord, 922 bohuw en dit woord wordt slechts twee keer gebruikt in de hele Bijbel. (Gen.1:2 & Jer.4:23) en wordt vertaald als leeg zijn, een leegte, (oppervlakkig gezien) een niet te onderscheiden ruïne, leegte, ruïne.

Leeg betekent: niets bevattende, of niets dan lucht of geëvacueerd, niet gevuld of ongemeubileerd of leeg, verstoken of onaanzienlijk, onbevredigend of ongemeubileerd met verstand of kennis of onvruchtbaar, niets voortbrengend of berooid, verspilling, verlaten of zonder uitwerking. Leegte betekent: leegte of staat van oningevuld zijn of ongevulde of onbezette ruimte of leegte, leegte of onbenulligheid of vacuüm. Ruin betekent: vernietiging, val, omverwerping, nederlaag of onheil, verderf, datgene wat vernietigt of de vervallen of verzwakte overblijfselen van een natuurlijk voorwerp of de overblijfselen van een vervallen of gesloopte stad. Tot slot blijkt duidelijk dat er iets was om mee te beginnen als we kijken naar de betekenissen van de twee beschrijvende termen, namelijk vormloos en ledig. We beginnen het beeld te krijgen van een reeds bestaande aarde die werd verwoest en leeg werd gemaakt van elk leven dat betekenis heeft. Een ouder tijdperk sterft af terwijl een nieuw tijdperk begint met Genesis 1:3. Genesis 1:1-2 is een periode van inactiviteit (een rust of sabbat zo u wilt) voorafgaand aan Genesis 1:3.

Dus, Genesis 1:3 is waar de eerste werkdag begint, met, Laat er licht zijn, een nieuw tijdperk, een nieuwe week van tijdsbestekken begint. Als dit zo is, dan kunnen we, wanneer we dit vergelijken met Gods jaarverteller (kalender), zien hoe dit past in de cyclus die volgt op de reiniging van de tempel, in dit geval wordt de aarde gereinigd op Eéndag, dan is Tweedag de eerste dag van 6 dagen werk met de volgende rust of geheiligd werk op dag 8, de volgende Eendag. Want nergens in Genesis vinden we de uitspraak, zevende dag van de week, maar alleen, zevende dag.

Natuurlijk kan men mij verwijten dat ik veel giswerk heb gedaan, maar in het licht van Gods jaarverteller en andere typen zoals die van melaatsen, priesters en dergelijke, tezamen met het oog op de natuur (zoals het fossielenbestand) zoals God die heeft opgedragen; lijkt de zaak die ik u voorleg deugdelijk. Maar ik zou nog een ander getuigenis voor u willen afleggen, zoals ik in het verleden reeds heb gedaan met de fossielen, omdat deze deel uitmaken van Gods schepping. Paulus zegt dat,

Romeinen 1:20 De onzichtbare dingen (het plan, de wil en de gezindheid) van Hem (God) zijn vanaf de schepping van de wereld duidelijk te zien, hetgeen te begrijpen is aan de dingen die gemaakt zijn, namelijk Zijn eeuwige kracht en Godheid.

De schepping is Gods getuige op zichzelf, het is een getuige om Gods plan, wil en gezindheid te begrijpen. Als kunstenaar en bestudeerder van kunst, beeldhouwkunst en architectuur, kan ik getuigen dat wat men maakt, een getuigenis is van wat men gelooft. Kunst, beeldhouwkunst en architectuur weerspiegelen de geest van hun schepper en ook de tijd waarin hij leeft, want die beïnvloedt zijn zienswijze, dus zijn geest. Ik kan naar een schilderij of een gebouw kijken en veel leren over de ontwerper zonder zijn persoonlijke geschiedenis te bestuderen. En zo is het ook met God, zoals we zojuist hebben gelezen in Romeinen 1:20. Zijn schepping is een sterk getuigenis dat er een wereldorde van dingen bestond voordat de wereldorde van het leven bestond zoals wij die kennen.

Met dit in gedachten concludeer ik dan dat, toen God de jaartelling gaf aan de Israëlieten van de uittocht (Exodus), Hij niet de herdenking van de schepping veranderde (zoals zo velen beweren), maar veeleer de herdenking terugbracht, die evenals de rest van de wet in vergetelheid was geraakt. De herdenking van de schepping herinnert tegelijkertijd aan de uittocht en fungeert eveneens als een soort uitwerksel van de rassengeschiedenis (die altijd voortduurt) en schaduwt rassenuittredingen die nog moeten gebeuren.

Gods jaartelling was dus geen historische gril zoals zovelen beweren, maar een levende, ademende en cultureel relevante maatstaf voor het leven van Gods plan. Zijn Zoon, lichaam en bruid, zijn de hoofdrolspelers van dit plan. De jaarteller is een soort toneelstuk of programmabegeleider. Aangezien God, Zijn Zoon, Zijn lichaam en bruid eeuwig zullen leven, is ook hun verhaal eeuwig, en ook hun jaarverteller. Daarom wordt ons gezegd Gods jaarvertelling en zijn sabbatten eeuwig te houden, als een teken tussen Mij en u, zoals God zegt.

Exodus 31:16-18 Daarom zullen de kinderen Israëls de sabbat houden, om de sabbat in acht te nemen in hun geslachten, tot een eeuwig verbond. Het is een teken tussen Mij en de kinderen Israëls in eeuwigheid; want in zes dagen heeft de Here de hemel en de aarde gemaakt, en op de zevende dag rustte Hij en werd Hij verkwikt.

En Hij gaf aan Mozes, toen Hij op de berg Sinaï een einde gemaakt had aan zijn gesprek met hem, twee tafelen van getuigenis, tafelen van steen, geschreven door de vinger Gods.

Abonneer dan nu op onze nieuwsbrief

en ontvang deze in jouw mailbox!

Abonneer nu!

Meer informatie

>