• Home
  • Het is tijd – De sabbat – Jubileum; 49 of 50 jaar
7 december, 2022
Adam de Witt

Geduld en vriendelijkheid, bij wijze van vergeving, zijn wettige of wettelijke zaken die een vaste tijdspanne hebben gekregen. Jezus toonde dit in Mattheüs 18:21-22 toen Hij sprak van zeventig maal zeven , of 490 maal. Dit doet geen afbreuk aan de wetten van de verdoemenis (het oordeel). De wet kent 3 rustperioden, zoals zij 3 hoofdfeesten kent; die op zichzelf rustperioden zijn… de 3 rustperioden zijn de 7e dag, het 7e jaar en de 7×7 jaar of Jubeljaar. Toch heeft een Jubeljaar verband met 50, niet alleen 49. Er is ook Daniëls 70 weken, in een jaarstructuur die 490 jaar is. Omdat de dubbele sabbat als één onderbreking wordt gerekend, verkort God de tijd wettig, wat een echte uitwerking geeft. Jezus’ opmerking dat God de tijd verkort ter wille van de uitverkorenen in Mattheüs 24:22 begint nu zin te krijgen. Dus hoewel honderd Jubeljaren letterlijk 5.000 jaar is, wordt door de dubbele sabbat als één te behandelen, de tijdspanne verkort tot 4.900 jaar. Men zou kunnen aanvoeren dat dit de dubbele jaarrust teniet zou doen. Dat is waar als de dubbele jaarrust werd gehouden, maar dat was niet zo. Sinds de hof van Eden heeft de mens het systeem over het hoofd gezien. God heeft een wil en een plan om die wil te bereiken. Men zou kunnen zeggen dat het doel de middelen heiligt.

Door te kiezen voor de school van de harde klappen in Genesis 2, zouden de Adamieten falen om de wet voor het leven te houden. Dus de fysieke Jubeljaarcycli die een veelvoud van 500 jaar zouden moeten zijn, zouden in plaats daarvan een veelvoud van 490 jaar worden. Het maakt deel uit van het plan om het testament te bereiken. Hiermee hoefden de cycli niet in de pas te lopen met een fysieke cyclus. In plaats daarvan zouden de cycli samenvallen met Gods wettelijke cycli, waardoor God het kwade in het goede kon veranderen door de tijd te verkorten waarin het kwade zijn gang zou gaan.

490 staat dus voor genade of goedheid van God.

God breekt Zijn wet niet door de dubbele rustjaren in één jaar te persen om genade te schenken aan een zondig volk. Door de tweede helft van het jaar als een nauwgezette kopie van de eerste helft te hebben (zie het begin van de jaartelling) heeft God het 49e jaar zo ontworpen, dat het onder een noodwet als een soort nieuw jaar kan worden behandeld. Dus in juridische zin wordt de zevende maand gezien als een nieuw jaar, vandaar dat een jubeljaar wordt uitgeroepen op de dag van de verzoening in het 49ste jaar. Dit is zeer toepasselijk omdat verzoening betekent dat men vrede sluit met God. Wanneer dit wordt aanvaard, kan een jubeljaar worden uitgeroepen. In werkelijkheid is het dubbele sabbatsjaar slechts één jaar sinds de zonde in Eden. Dat is de keerzijde voor hen die twee jaar rust of vakantie willen. Maar dat extraatje ging het raam uit toen Adam in Genesis twee koos voor de weg van de harde klappen. Het voordeel is dat de tijdspanne van de opstandige Adamitische heerschappij is verkort. Het is dus niet zo dat een fysiek nieuw jaar halverwege het 49ste jaar plaatsvindt, maar eerder dat de tweejarige rust wordt samengeperst in één jaar, waarbij het begin van de zevende maand wordt gerekend als het begin van het 50ste Jubeljaar. Dit betekent niet dat halverwege het jaar een nieuw fysiek rustjaar begint, anders zou, samen met de eerste zes maanden rust, de volledige rustperiode anderhalf jaar zijn. Dan zou het volgende jaar in de herfst beginnen in plaats van in de lente … iets wat niet in overeenstemming is met de wet. Het zou volkomen verwarrend zijn, vooral voor de geschiedenis en het vaststellen van data.

Het idee van 7 x 7 tijdspannen wordt geuit in de Sabbatdag cyclus die tot een hoogtepunt komt in het feest der weken, de 49e dag. De 50e dag die volgt is ook een rust en wordt het Pinksterfeest genoemd (zoals we al hebben geschetst). Omdat God het een dubbele rust van één overspanning noemt, is het een lange Eendag. En zo om de tijd te meten door dagen bij naam te noemen, kunnen we zien dat er slechts van 49 dagnamen gesproken zou worden terwijl er 50 x 24 uur (dagen) werkelijk hadden plaatsgevonden. Dit wordt gerekend als 49.

Het woord Jubeljaar zelf komt uit het Hebreeuws, Yobel en betekent een bazuin (men vraagt zich af of het woord Jodel enig verband heeft met Yobel). Historisch gezien is het opgevat als het 50e jaar van bevrijding, op dezelfde manier als Pinksteren ons bevrijdde van Pesach. Maar het lijkt erop dat de mens dit principe van Jubeljaar en vrijlating nooit heeft begrepen. In plaats daarvan kiest de mens voor slavernij. Dit is des te meer het geval met de onwetendheid, of bedekking (kies maar uit), getoond door de kerken. Hun Jubeljaren lijken in niets op die van de Bijbel. De Rooms-Katholieke Kerk hield om de 25 jaar een Gewoon Jubileum, als een soort vrijbrief voor de zonde. Het was een aflaat voor pelgrims en anderen ( het woordboek) van Chambers uit de 20e eeuw. Aflaat is een niet Saksisch woord uit het Latijn dat “vriendelijk zijn voor” betekent. Het idee van de Rooms Katholieke Kerk is dus niet helemaal verkeerd, (behalve dat het 25 jaar is in plaats van 50) maar het is helemaal verkeerd in zoverre dat de vriendelijkheid die geboden werd tegen zondeschulden gebaseerd was op het afzien van straf voor het overtreden van Rooms Katholieke kerkelijke wetten.

Dan is er de rooms-katholieke Buitengewone Jubeljaar. Het had geen enkel bijbelse verband. Het kan op elk moment door de Paus worden ingesteld om een tijd van grote vrolijkheid te markeren, … vanuit het rooms-katholieke kerkelijke standpunt.

Dit secundaire jubeljaar in de stijl van de rooms-katholieke kerk werd min of meer overgenomen door de protestantse kerken en vermengd met het 50e jaar om te markeren dat een koning zijn zetel van wet (troon) besteeg, of wanneer een bisschop werd geheiligd. In dit geval om apart gezet te worden, maar niet om in Gods koninkrijk te zijn. Jezus zei over godsdienstige leiders dat zij het koninkrijk niet zullen beërven. Dit bevrijdde geen enkele Israëliet, het enige wat het deed was diegenen eren die anderen in slavernij hielden. Dus kerkleiders jagen om te heersen, namelijk ze proberen het koninkrijk in te nemen met geweld. Jezus maakt duidelijk dat hij zich niet laat leiden door hun egoïstische tradities.

Dus een 50-jarig jubileum voor koningen en bisschoppen, of vergeving van de kerkelijke wet elk 25-jarig jaar, of een pauselijk feest, heeft niets te maken met het bijbelse Jubeljaar of Gods wetten. Dit zijn tradities van de mens en zijn geen kruimel waard.

De mens, zijn instellingen en de Kerken die hij gecorrumpeerd heeft, hebben gefaald in het geven van de ware Jubeljaren. Maar God niet. Hoewel we de jaren van bevrijding gemist hebben, bevrijdt dit ons op de lange termijn effectief uit een langere gevangenschap door de tijd (wettelijk) te verkorten. De tijd is niet fysiek veranderd, maar de veroordeelde tijd wel. God heeft in feite onze straf verkort zonder de wet aan te tasten. Hij heeft op een werkbare manier (effectief) vriendelijkheid gegeven terwijl Hij vasthoudt aan de straf (het oordeel) over hen die er niet in slaagden de Jubeljaren te houden, hen die er niet in slaagden hun schuldenaren te bevrijden, zodat God hen in plaats daarvan zal bevrijden. Dit zijn de laatsten die het eerst zullen komen. Zij zullen heersen over de vroegere heersers, maar in gerechtigheid. Dit is vriendelijkheid. Een verdere studie kan nuttig zijn door het verkrijgen van het boek Secrets of Time via C.I.M., P.O. Box 146 Car dwell QLD 4849 Australië. (Persoonlijk heb ik het gevoel dat het boek moeilijk te volgen is als de feestdagen niet begrepen worden. Nu dat we enig begrip hebben van de feesten, is het dan de tijd om dit boek} te halen.

120 Jubeljaren van verkorte tijd is 5.880 jaar vanaf Adam (Genesis 2). 120 Jubeljaren van volledige tijd is 6.000 jaar vanaf Adam (Genesis. 2). Er is een markante vingerafdruk, namelijk dat het verschil tussen de twee getallen 120 jaar is – hetzelfde aantal Jubeljaren opgeteld! Wij proberen niet aan profetie te doen, wij proberen alleen tot de wortel van een principe door te dringen …

Genesis 6:3 Mijn geest (geest of gedachten/wet) zal niet altijd met de mens strijden (worstelen om hem te onderwijzen of te verbeteren), want ook hij is vlees, maar zijn dagen zullen 120 jaar zijn.

Hoewel dit vers veel te maken heeft met de zondvloed, vertelt het ons ook over worstelen of strijden, op grotere schaal, tussen God en zijn volk. Het gaat over de mens die met God worstelt voordat de mens ermee instemt dat het God is die wint, en niet de mens. Dat wil zeggen dat God de Saksen Zijn weg laat gaan in plaats van de weg van de mens. Jakob worstelde met God, maar hij kon pas Israël genoemd worden nadat God gewonnen had. Zo kunnen wij ook pas weer Israël genoemd worden als wij, als ras, ophouden met God te worstelen. God heeft de tijd van streven vastgesteld op 120, of 120 Jubeljaren. Op het niveau van genade of vriendelijkheid (verkorte tijd), is dit 120 x 49 Jubeljaarcycli (verkorte tijd) Het is opmerkelijk dat het aantal mannen in de bovenzaal op Pinksteren 33 AD 120 was. Dit vertelt ons dat tot die tijd, deze mannen worstelden om met Jezus te kunnen leren. Toen zij het eenmaal eens waren, werden zij voorgelezen om de zalving op die dag van Pinksteren 33 n. Chr. op zich te nemen. Het vertelt ons ook dat het koninkrijk tijdperk dat volgde, zijn grondvesten had door mannen die worstelden en werden overwonnen. De rest van de Israëlieten moest nog overwonnen worden. Nog eens 40 Jubeljaren zouden nodig zijn. God zou niet met de mens hebben geworsteld als Adam de boom des levens had gekozen, dus dan zou de tijd niet zijn verkort ter wille van de uitverkorenen. De gestelde tijd was 120 jaar. Als we dan 5.880 jaar nemen van 6.000, dan zien we dat het aantal jaren waarmee de tijd is verkort … 120 jaar, … ter wille van de uitverkorenen. Ik geloof dat als de tijd niet was verkort, niemand van ons ras zou blijven leven, gezien het tempo waarin Israël wordt uitgeroeid en vervuild. De laatste Saks zou aan het eind van die tijd gestorven zijn. In plaats daarvan hebben we elkaar altijd bestreden, vaak samen met de gekleurde rassen om de gehoopte overhand te krijgen. Blanke Babyloniërs bevochten blanke buren in plaats van samen te spannen om Oost-Aziaten te verdrijven. Blanke Romeinen bevochten blanke Heleniërs, blanke Galliërs en blanke Goten in plaats van samen te spannen en zwarten te verdrijven om een blank Afrika te maken. Blanke Spanjaarden bevochten blanke Portugezen en blanke Nederlanders in plaats van samen te werken en Zuid-Amerikaanse mongoloïden en Zuid-Aziatische mongoloïden te verdrijven om een blank Zuid-Amerika en een blank Zuidoost-Azië te maken. Blanke Britten vochten met blanke Fransen in plaats van samen te spannen om Noord-Amerikaanse mongoloïden te verdrijven en een blank Noord-Amerika te maken. Blanke Britten bevochten blanke Nederlanders en Duitsers in plaats van Zuid-Afrikaanse zwarten te verdrijven om een blank Zuidelijk Afrika te maken. Blanke Britten vochten tegen blanke Russen in plaats van samen te werken en Afghanen, Indiërs, Pakistani en Japanners te verdrijven om een blank Afghanistan, een blank Indiaas zon-continent en een blank Japan te maken. Dus hoe voelt het om lid te zijn van het superieure ras van dommerds? Dat is waarom we God nodig hebben om de veroordeelde tijd te verkorten.

Tenslotte twijfel ik er niet aan dat Gods tijdschema precies goed is. Het nadeel van het proberen te berekenen van Zijn tijdschema is echter dat wij Zijn waarheden door de sluiers van het vlees bekijken. Wij zullen het ware inzicht slechts verkrijgen in de nabijheid van de vastgestelde tijden op dezelfde wijze als de apostelen de waarheid slechts dagen vóór de aarde veranderende gebeurtenis van Pinksteren 33 AD leerden kennen. Ik schrijf dit omdat ik mij bewust ben van het tijdsverschil tussen de Masoretische tekst en de Septuagint, waarin er ongeveer 1.500 jaar verschil is tussen de geboorte van Adam in Genesis 2. Degenen die de tijdschaal aanhouden van Adam die ongeveer 5.880 jaar geleden is, wijzen op astronomische data en die van koning Cyrus. Ik ga dus niet zeggen welke van de twee argumenten juist is, want ik weet dat beide kampen de dingen zien door de sluiers van het vlees en dat het God’s werk is. Vergeet niet dat Jezus ons vertelt dat we het vastgestelde jaar niet zullen kennen, maar we zullen weten op welke vastgestelde tijd we moeten zoeken binnen het gegeven jaar. We weten dat wanneer de tijd rijp is, we zullen doorweken. Ik ben geen voorspeller. De Bijbel voorspelt. Maar we begrijpen alleen wat het voorspelt stap voor stap, of een beetje per keer van het ontdekken. Daarom zal ik niet met zekerheid zeggen welke timing van Jubilee nu of volgend jaar valt. Ik geef alleen aan wat tot nu toe is onthuld om u te sterken. Intussen moeten we Gods jaarteller en zijn feesten (vastgestelde tijden) bestuderen, zodat we een punt in onze kennis kunnen bereiken om de tijden te begrijpen, zodat we kunnen doorwinteren, zij het slechts dagen van tevoren. God wacht (verwacht) dat de overwinnaars bereid zijn om een bereid hart te hebben. Dan kunnen wij opzien en niet vrezen wanneer anderen vallen, want alleen de goddelozen zullen geslagen worden.

Abonneer dan nu op onze nieuwsbrief

en ontvang deze in jouw mailbox!

Abonneer nu!

Meer informatie

>