• Home
  • De verborgen wortels van de Sefardim en Asjkenazith – Voorwoord – Deel 2
19 december, 2022
Adam de Witt

We horen veel beweringen over het begin van de Joden, wie ze zijn of niet zijn. Toch is het moeilijk gemaakt om de wortels aan te wijzen van de termen Asjkenaziem en Sefardiem, de twee hoofdgroepen die samen zo’n 98% uitmaken van degenen die zichzelf, Joden noemen.

Je zult niet veel waarheid krijgen van Joodse bronnen hierover, tenzij je weet waar je naar zoekt. Het komt erop neer dat ze je tegenwerken met twee stoutmoedige en ongefundeerde uitspraken die de gewone onderzoeker de neiging geven te zeggen: “aha, dat is wat de termen betekenen”. Zo tevreden dat ze niet verder kijken. De uitspraken worden gedaan door rabbijnen, maar Joodse historici geven eindelijk details die overeenkomen met feiten die lang geleden door Europese historici zijn gegeven. De twee ongefundeerde uitspraken zijn: “Sefarad is het Hebreeuwse woord voor Spanje” en “Asjkenaziem is het Hebreeuwse woord voor Duitsland”. Denk hier nu eens over na, als dit zo zou zijn, dan is het logisch dat alle Spanjaarden zichzelf de Sefardim kunnen noemen, waardoor alle Spanjaarden Joodse rechten krijgen op Palestina, ervan uitgaande dat Joden rechten hebben op het land. Het betekent ook dat de Duitsers zichzelf de Asjkenazim kunnen noemen en aanspraak kunnen maken op Palestina, als de Asjkenazim dergelijke rechtmatige aanspraken hebben. Maar om de een of andere dwaze reden vinden de Joden die beweren dat de termen Spanje of Duitsland betekenen, dat de termen alleen aan Joden toekomen. De ware reden wordt duidelijk met een beetje speurwerk. Het zou ook de ware reden kunnen onthullen waarom de Joodse lobby in de VS er zo op gebrand is om het Iraakse leiderschap van dat moment te vernietigen.

De reden waarom de Joden deze termen, Sefardisch en Asjkenaziem, niet graag delen met de niet-joodse bevolking van Spanje en Duitsland, is omdat deze termen in werkelijkheid helemaal niets te maken hebben met Spanje en Duitsland. De termen zijn uniek voor de Joden omdat het etnische aanwijzende termen zijn. De termen dateren van vóór het bestaan van Spanje en Duitsland en kunnen op geen enkele manier in verband worden gebracht met deze landen. Het zou hetzelfde zijn als wanneer een stel Saksen zichzelf, in de tijd van Willem de Plunderaar (Veroveraar), “de Australiërs” zouden noemen (lang voordat Australië was ontdekt) als dezelfde regels zouden worden gebruikt om betekenis te geven aan de woorden Sefardiem en Asjkenaziem. De Joodse bewering dat de woorden Spanje en Duitsland betekenen is lachwekkend. Toen ik op een Internet site keek waar de “Joodse deskundige” beweerde dat Sefardisch Spanje betekent en Asjkenaziem Duitsland, klikte ik op het e-mail adres om te vragen of er materiaal was om deze beweringen te staven. Op het moment van dit schrijven wacht ik al zes maanden.

Gelukkig kunnen we een beroep doen op andere onderzoekers voor andere aanwijzingen dan de rabbinale traditie. Dr. Seth ward van het Centrum voor Judaïsche Studies, aan het Departement Geschiedenis van de Universiteit van Denver, was iets waarachtiger dan velen van zijn werk. Hij had het lef toe te geven dat de naam Sefardisch teruggaat tot de Assyrische tijd. Helaas misleidt hij ons om te geloven dat de naam werd gegeven aan Israëlieten die verbannen waren naar de plaats genaamd “Sefarad”, vanwaar zij de naam zouden hebben gekregen. Dit is gebaseerd op het verkeerd lezen van een paar regels in Obadja. Inderdaad kwamen sommige Israëlieten in Sefarad terecht, maar men moet niet vergeten dat Sefarad een plaats was vol Assyrische burgers, de Sefardim genaamd; en deze waren niet Israëlitisch! Bovendien vertelt de Bijbel ons dat de Israëlieten van de Assyrische verbanning niet terugkeerden naar hun thuisland en zich daarom nooit meer gingen noemen naar de gebieden van hun verbanning Dus geen Israëliet noemde zichzelf ooit de Sefardim! Toch was er een volk dat, zoals eerder gezegd, die naam droeg en dat de ware bewoners van Sefarad waren. Dit was een Assyrische stam en een groot aantal van hen werden naar het leeggehaalde vroegere Israëlitische vaderland gezonden. Het thuisland was Assyrisch grondgebied geworden en dus aan de overwinnaars gegeven om in te nemen en te plunderen. En de koning van Assur bracht mannen uit Babel en uit Hamath en uit SEFARVAIM en plaatste hen in de steden van Samaria in plaats van de kinderen van Israël, en zij namen Samaria in en woonden in de steden ervan’ 2 Koningen 17:24

Dus hoewel Dr. Seth Ward het punt dat door de Schrift wordt gemaakt, vertroebelt, maakt hij niettemin de opmerkelijke link om te laten zien dat het sleutelgedeelte van de naam Sephad-aim, kan worden getraceerd naar Assyrië en ook en dus, is verbonden met de namen; Sephar, Sepharvaim, en Sephardalm van het Heilige Schrift.

Dus zien we in 2 Koningen dat het land werd herbevolkt (herbewoond) met Babyloniërs en Assyriërs uit Sefarad. Het vinden van sepharad is niet gemakkelijk, maar het kan gekloond worden. Moderne tijdschriften (geschiedenis) zijn zo geschreven dat ze doen alsof er nooit zo’n plaats is geweest, maar dat was niet altijd zo. Oudere encyclopedieën hebben details gegeven over deze strook (gebied). Iemand is hard aan het werk geweest om alle sporen uit te wissen. Een beetje zoals het ‘geheugengat’ in George Orwell’s boek – De taak van zo’n schrijven zou rusten op schriftgeleerden of schrijvers.

Jezus had niets goeds te zeggen over de schriftgeleerden van zijn tijd. De taak van het schrijven was, tot in de moderne tijd, in handen van enkelen, een elite van enkelen. Maar de taak om officieel goed te keuren wat geacht wordt, is nog steeds in dezelfde handen. De informatiestroom was/is een closed shop business, alleen voor de “goedgekeurde” om aan deel te nemen of de zegen te hebben van de gevestigde orde. Zij waren een klasse apart, vaak van een bepaalde clan, sekte of zelfs stam. Dus toen Jezus het over de schriftgeleerden had, had hij het over een volk van een gilde, bestaande uit mensen van dezelfde stam. Het zou juister zijn te zeggen, van een erfelijk beroep. Er is een goede reden om deze denkwijze te volgen, want vandaag vinden wij dit moeilijk om er mee om te gaan. Toch speelt erfelijkheid of etnische groepering nog steeds een grote rol als het gaat om het kiezen van een baan. Het krijgen van een baan bijvoorbeeld in Kosher-dale (Hollywood) staat alleen open voor Joden. Universal Studios maakte er een punt van om alleen werk te geven aan Joden.

Het is duidelijk dat het woord en de betekenis van Sephard niet betekent, Spanje. Het woord betekent: schrijven, SCRIBELEN, boekhouden, rekenen en coderen. Ons woord “cijferen” komt van de naam Sefar. De schriftgeleerden van het volk van Sefar waren dan ook zeer voorzichtig om deze details te verbergen. Het waren niet-Israëlieten die in een land kwamen te wonen dat na verloop van tijd bekend werd als Judea en zij eisten op hun beurt het burgemeesterschap van Judea op omdat zij de nieuwe bewoners en eigenaars van het land waren. In modern Engels worden deze neo-Judeeërs, Joden van Assyrische afkomst genoemd. Dit zijn de zogenaamde echte Joden. Dit zijn degenen die later naar Noord-Afrika gingen en daarna naar Spanje. Zij beweren echte Joden te zijn (wat dat ook moge betekenen, ik denk dat zij bedoelen dat het hen tot Israëlieten maakt), maar het enige wat zij zijn zijn Assyriërs uit Sefarad, die het nu leeggehaalde Israëlitische land en huizen als hun eigen land hebben genomen en zo een geografische naam hebben kunnen aannemen.

Het loont dus de moeite om te zien waar deze strook (gebied) Sefarad, de natuurlijke woonplaats van de Sefardische Joden, lag. Onder de grote Assyro Babylonische ontdekkingsreizigers, zoals Layard en Rawilnson, was H. Rassam.

Wikipedia vertelt ons dat Rassam in 1880-81 n. Chr. naar Babylonië werd gezonden, waar hij de tempel van de zonnegod van Sippara vond in wat nu Abu-Habba heet en daarmee de plaats en de setting van de twee Sippara’s of sepharvaim blootlegde). Abu-Habba ligt ten zuidwesten van Bagdad, halverwege tussen de Eufraat en de Tigris, aan de zuidkant van een kanaal waarvan wordt aangenomen dat het ooit de hoofdstroom van de Eufraat was.

Easton’s 1897 Bible wordbook (woordenboek) vertelt ons dat het een dubbele stad was die de naam Sepharvaim kreeg en werd ingenomen door Sargon, koning van Assyrië (2 Koningen 17:24; 18:34; 19:13; isa. 37:13). Het betekende “de twee boekensteden”. De Sippara of Sephar op de oostelijke oever van de Eufraat heet nu Abu-Habba en die op de westelijke oever was de Accad, de oude hoofdstad van Sargon I, waar hij een grote bibliotheek stichtte.

Uit Iraq Press, Damascus, 23 april (dit werd geplaatst op het Internet 2002 AD dus we kunnen aannemen dat het artikel uit dat jaar stamt), vernemen we dat Iraakse archeologen meer vondsten hebben gedaan in Sippara. Zij beweren dat Sippara de “hoofdstad van kennis en geleerdheid in het oude Irak was, met een groot aantal koninklijke geleerden en schriftgeleerden: De Irakese wetenschappers hebben aangetoond dat deze tafels zo oud zijn als 3000 voor Christus. Dit vertelt ons dat de Sefardische “thuis-turf” dateert van vóór de Israëlitische gevangenen van de Assyrische gevangennemingen van rond 700 v. Chr., waardoor duidelijk wordt dat de term Sefardaïm niet betekent verbannen Israëlieten, maar veeleer, zoals logisch is, “de bewoners van de twee boeksteden”.

Maar wat meer is, deze tweelingstad dateert van vóór de opkomst van het Assyrische ricke (rijk). De Assyriërs waren over het algemeen een volk waarmee de Israëlieten konden “paren”, zolang zij etnisch ongemengd waren en bereid waren zich over te geven aan de God van Abraham, Izaäk en Jakob. Dit komt omdat een raszuivere Assyriër een afstammeling is van Noach via Sem en Asshure (Gen. 10:22). Dit maakt de nakomelingen van Asshur (Assyr, van Assyr-la) Semieten ( Shem-ieten). Assur’s broer, Arphaxad, werd de vader van Eber (Gen. 10:24) die op zijn beurt het Hebreeuwse volk verwekte waaruit Abraham, Izaäk en Jakob voortkwamen. Het opmerkelijke (interessante) punt hier, is dat Assur en zijn shemitische nakomelingen, Assyriërs genaamd, verwant waren aan de Hebreeërs. Dus, toen zij nog raciaal ongemengd waren in bloed, was het hun toegestaan zich te vermengen. Het is ook goed eraan te herinneren dat Laban, de vader van Jakob’s vrouwen, een Assyriër werd genoemd en dat zijn naam “Wit” betekent.

Maar de Sefardaïm leefden in een strook land die werd bewoond door de Jafethietische stam, de Asjkenaziem. Dit was een volk dat nog steeds die naam droeg als koninkrijk tot ongeveer 595 v. Chr. zoals vastgelegd in het boek Jeremia in hoofdstuk 51:27. De nakomelingen van Sem via Joktan woonden ten westen van Sefar in Genesis 10:30, dit was al vóór de toren van Babel. Ten zuiden van hen woonden de zonen van Ham. In het noordoosten woonden de zonen van Jafeth. Dus Sephar lag in een Jafethitische zwad (gebied/regio). Dit betekent dat de vroegste bewoners van Sephar of Sippara Jafethieten waren, net als de Asjkenazim. Dit houdt ook in dat zij, de Sefardische Joden en de Asjkenazim Joden, ondanks enige rivaliteit een gemeenschappelijke Jafethietische wortel hebben. Misschien zijn de Sefardische Joden gewoon Asjkenaziem die de naam van hun stad en handelsnaam hebben aangenomen als ‘hun clannaam’ (de handelsnaam is sefar of schriftgeleerde), net zoals een Berlijner een Duitser is maar niet alle Duitsers Berlijners zijn of zoals een New Yorker een Amerikaan is maar niet alle Amerikanen New Yorkers zijn.

De handel werd niet alleen de naam van de tweelingsteden maar ook de naam die aan de inwoners werd gegeven. we zien dit in de vorm van “Smith”, lang geleden was iemand echt een “smid” en zo werd het de naam van de clan. Het moeras (gebied) was, simpel gezegd, een “proto Asjkenazim/Sephardisch Joods thuisland”. Het ware Joodse thuisland ligt dus helemaal niet in Palestina, maar in Irak, met zijn hoofdstad op ongeveer 30 km van Bagdad. Als men bedenkt dat het zionistische doel een “Groot-Israël” is, dat ook de “Vruchtbare Sikkel” omvat, dan kunnen we misschien de Joodse obsessie begrijpen om misleide Amerikanen te gebruiken om de heerschappij (macht) over het land over te dragen aan een Israël-liefhebbende marionettenleider, die in de coulissen staat te wachten om Irak in te nemen. De Asjkenaziem en de Sefardiem weten beiden dat dit gebied rond Bagdad hun voorouderlijke stam- en verzamelgebied was. De Assyriërs veroverden dit gebied pas in 1174 v. Chr. Het werd later ingenomen door de Babyloniërs in 612 v. Chr. Maar later meer over de relevante tijdperken (geschiedenis).

Jezus zei ons dat een luipaard zijn streken niet kan veranderen of dat men een boom aan zijn vruchten kan herkennen. Wat hij wil zeggen is dit, dat de daden, de hoop en de verworvenheden van een stam van het volk vastliggen in de genetische opmaak, of etnische achtergrond of vermenging. En als we twijfelen aan iemands afkomst, kunnen we dat afleiden uit zijn daden. Tegenwoordig hebben de Joden de touwtjes in handen in de media, de onderwijsinstellingen (scholen, universiteiten, kerken) en de volksmilieus (regeringen) en worden zij beschouwd als “deskundigen op het gebied van politiek, godsdienst, bankwezen en nieuws”. In feite bekleden zij de functie van schriftgeleerden en boekhouders. Wel, is dat niet opmerkelijk? Want dit zijn eigenschappen; en om Jezus’ manier van denken te gebruiken, deze mensen dragen dezelfde vruchten als in zijn tijd, dus veranderen zij hun vlekken niet. Maar laten we eens kijken of we dit verder terug in de tijd kunnen brengen, terug naar de ’twee boekensteden’ van Sefar. Welnu, zelfs de naam van de steden laat ons zien dat dit de handel van die mensen is. Toch hebben we meer nodig. H. Rassam vond in zijn opgravingen meer dan 60.000 kleitafels, waarvan de meeste van zakelijke transacties van een oude bankfirma genaamd, 6011 (een vriendelijke bank, daar ben ik zeker van).

De Parthen (een verwant van de Israëlieten, merk op dat ik niet zei verwant van de Joden) hadden het gebied in 130 v. Chr. onder de voet gelopen en bouwden Ctesiphon op de oostelijke oever van de Tigres tegenover de bestaande, door de Grieken gebouwde stad, Seleucia. Later in de Sassanische tijd groeiden deze steden samen tot de hoofdstad van de Sassaniden, die toen Madam werd genoemd. Deze stad bleef bestaan tot na de latere Arabische overname in de zevenhonderdste jaar (eeuw) na Chr. In die tijd groeide Bagdad als de belangrijkste stad.

In de Sassanidische tijd werd het land Surristan genoemd, Surri > Syrisch & stan > land, wat dus Syrisch land betekent. Joden (Ashkenazim/Sephardiam) zijn nooit uit dit deel van de wereld verdreven en deden het inderdaad zeer goed.Zozeer zelfs, dat zij hun eigen koninkrijk hadden in het gebied, en het schijnt, volgens de encyclopidea van 1911, dat de nabijgelegen Joodse staat Pombedithia heette, gelegen op de oostelijke oever van de Eufraat. De schrijver vertelt ons dat de voornaamste steden Nehardea en Pombeditha waren, die de zetels waren van het religieuze en het staatsleven (nationaal). Deze Joodse staat werd omvergeworpen in 588 na Chr. maar het Joodse leven ging door, met name in de Sassanische stad Perisabora.

Deze Joodse staat bevond zich toevallig in hetzelfde gebied als hun oude Sefarvaim, niet ver van Bagdad.

Dus als we de kerkgangers moeten geloven die beweren dat de moderne Israëlische staat de eerste Joodse op zichzelf staande (Onafhankelijke) staat is sinds meer dan 2000 jaar, DENKT U dan nog eens na? Want de Joden hadden al zo’n staat na de val van Jeruzalem in 70 n. Chr. in hun ware stammen thuisland, Sefarvaim, zo’n 800 jaar later omgedoopt tot Pombedithia. Ja, het werd omvergeworpen in 588 na Chr. maar slechts 62 jaar later verrees een ander volledig zelfstandig koninkrijk dat mettertijd een volwaardige Joodse staat zou worden, Ktiazarla.

Abonneer dan nu op onze nieuwsbrief

en ontvang deze in jouw mailbox!

Abonneer nu!

Meer informatie

>