• Home
  • De verborgen wortels van de Sefardim en Asjkenazith – Kerkelijke Turken – Deel 4
19 december, 2022
Adam de Witt

Maar niet alle Turken kozen voor het christendom of de islam. Sommigen kozen voor het jodendom.

Vanaf 550 na Christus vielen hele stukken land ten noorden van de Zwarte Zee, tot aan Kiev toe, in handen van de Kelto-Mongoloïde Turken. Er woedde een tijdlang een stammenstrijd, maar toen deze eenmaal was beëindigd, werd in 650 na Christus een Turks koninkrijk gevormd, genaamd Khazaria. Van zijn oostgrens tot zijn meest westelijke punt strekte het zich uit over bijna 2000 km (-1-1- 1400 mijl). Het meest westelijke punt omvatte Kiev, de zuidelijke rand omvatte een deel van de noordelijke oever van de Zwarte Zee, de Kaukasus en vervolgens liep het rond het noordelijke derde deel van de Kaspische Zee. Dit was ook ooit het land van de Witte Man. (Toen de Russen en de Byzantijnen veel later Khazaria verpletterden, waren zij eigenlijk alleen maar bezig met het terugwinnen van blank land).

Khazaria was vanaf het begin in 650 AD, net als alle andere Turkse staten, op zoek naar een ‘volksverbindend’, staatsgeloofssysteem. De Turken, waar ze ook gingen, namen een multi-raciaal land over of door zelf een ander ras te zijn dan de mensen van het land dat ze overvielen, vormden zo een multi-raciaal land. Een gedachtegoed om hen allen te verenigen zou dienen als een nationaal stabiliseringsmiddel. Dat is de reden waarom staatsreligies aan een land worden opgelegd.

Het huidige geloofssysteem van regels, het heilige kalf van gemeenschappelijk gedeeld geluk, heet democratie. Iets anders is natuurlijk ondenkbaar. Zo hebben we nu Humanistische democratie, Socialistische democratie en Christelijke democratie, en met een klein duwtje in de rug hier en daar door middel van Amerikaans, Joods en Brits teamwork, kunnen we eindigen met Islamitische democratie. Het probleem met die Arabieren is dat ze hun god in beeld willen houden. Maar een paar horizontale insnijdingen met extreme vooroordelen” bij wijze van “voorwaartse verdediging” zullen hen laten zien dat de god van de democratie niet met zich laat spotten. (*Kruisraket haalt) de stront uit hen … “Binnenvallen”.

Zo zien we dat staatsgodsdienst bij elke andere naam, staatsgodsdienst is. Alle leiders begrijpen de waarde ervan en het geheel is zo oud als de natie zelf, op zichzelf is het helemaal niet slecht, in feite is het een levensgeschenk voor een volk, zolang het volk homogeen is, namelijk van één stam of één soort. Als het de juiste code is voor dat soort, is het een gezonde code van heelheid. Maar voor een gemengd land kweekt het onrust. Zo moet de staatsgodsdienst over een gemengde menigte hen lang genoeg bijeenhouden om de meest meedogenloze etniciteit van het stel de enige soort in het land te laten worden. Het is een natuurlijk pad dat niet altijd gepland is, maar water vindt zijn niveau.

Zo koos de toenmalige Khazariaanse leider, koning Bulan, in 861 na Christus het jodendom, namelijk het farizeïsme of ook wel talmoedisme genoemd, als staatsgodsdienst. Zo werd weer een Joods koninkrijk, rijk of ricke) Welch in het Duits geboren.

Te veel geleerden van de gevestigde orde hebben Khazaria uit de tijdschriften (geschiedenis) geschreven, maar in andere niet-Saksische culturen leven er nog sporen van voort in geografische namen. Voor velen in de regio werd de Kaspische Zee de Zee van Khazar genoemd, net als bij de Turken van Turkije, die het ‘Nazar Denizli’ noemen, of in het Arabisch, ‘Bahr-ul Khazar’ of in het Perzisch, ‘Daryaye Khazar. In de 13e tot de 15e eeuw wendden veel van de Khazaren die niet waren overgelopen om deel uit te maken van de Joodse gemeenschappen in Europa en elders en onder de Mongoolse Gouden Horde leefden, zich tot de Islam. Velen van deze groep werden bekend als de Tataren (de Mongoolse stammen van Rusland), anderen vermengden zich met de binnenvallende Gouden Horde.

Abonneer dan nu op onze nieuwsbrief

en ontvang deze in jouw mailbox!

Abonneer nu!

Meer informatie

>