• Home
  • De tien verloren stammen van Israël – Inleiding
7 december, 2022
Kolonel G.J. van Loon

In de Heilige Schrift heeft God ons geopenbaard Zijn wonderlijk Raadsplan tot verlossing van de gevallen mensheid. Zijn beeld en gelijkenis op aarde. Wanneer de Here Adam en Eva na hun zondeval weer in genade heeft aangenomen dan geldt Gods genade niet alleen voor Adam en Eva, maar ook voor heel hun nageslacht.

Maar Kaïn trekt de scheur in ’t menselijk geslacht. Hij onttrekt zich met zijn nageslacht aan Gods genade, zodat er tweeërlei mensheid ontstaat: het gelovige geslacht van Set en Henoch en daartegenover de ongelovige wereld van Kaïn en Lamech.

Tenslotte komt ’t zover dat de wereld heel het kerngeslacht van God weet af te trekken, op ’t gezin van Noach na. Met Noach maakt God een nieuw begin na de zondvloed. Het verbond met Noach geldt weer voor de hele mensheid.

Maar weer keert Gods volk God de rug toe. Het nageslacht van Noach wordt tot een ongelovige en goddelozen wereld, zie in de toren bouw van Babel God openlijk gaat trotseren.

Maar God verijdeld hun trotse waan en slaat de mensen door de spraakverwarring uit elkaar in een grote menigte onderling vijandige volkeren. Voortaan is de mensheid niet meer een eenheid, niet meer één volk, maar er is een vermenigvuldiging van wijd verspreide volkeren en volkjes, die zouden elkaar over en weer bestrijden. In die mengeling van vijandige volkeren van de wereld zijn nog maar enkele afzonderlijke vromen overgebleven: de Bijbel noemt Melchisedek en Job.

In die tijd heeft God Abraham afgezonderd Abraham wordt zo apart gezet in een vreemdland, omdat God uit Abraham zich een bijzonder eigendomsvolk wil vormen. Alle andere volken laat God voorlopig in het duister, maar Hij reserveert de openbaring van Zijn heil voor Abrahams volk in de lijn Abraham – Izaäk -Jakob.

Niet dat God de andere volken definitief heeft losgelaten, nee de afzondering van Abrahams volk geschiedt met het oog op het behoud van alle volken der aarde. In Abraham zullen alle geslachten der aarde gezegend worden. Uit Abrahams nageslacht zal de Zaligmaker der wereld geboren worden. Dat is het grote doel van Israëls afzondering, de weg bereiden naar de komst van Christus, de middelaar Gods en de mensen. De beelddrager Gods opnieuw herstellen om Gods gezin weer compleet te maken als in de dagen van ouds toen zij geschapen waren volmaakte evenbeelden van de levende God.

Maar nu Christus gekomen is, wat is dan nu nog het bijzondere van het volk Israël? De “gangbare” mening is eigenlijk wel dat onder het nieuwe Verbond waarin wij nu leven de rol van het oudtijds uitverkoren volk Israël uitgespeeld is.

Men zegt: de Kerk is nu in plaats van het Oud-Testamentische Israël gekomen. En voor de levende Israëlieten is er alleen hoop wanneer zij zich bij de Christelijke Kerken voegen. Inderdaad. Maar overigens van enige bijzondere positie voor Israël is sinds het vervulde Pinksterfeest geen sprake meer, zo zegt men.

Maar alleen de lezing van Romeinen 11 laat zien dat God Zijn uitverkoren volk Israël niet heeft losgelaten, maar nog een rijke toekomst voor hen verborgen houdt.

Romeinen 11:1-2. “Ik vraag dan: God heeft zijn volk toch niet verstoten? Volstrekt niet! Ik ben immers zelf een Israëliet, uit het nageslacht van Abraham, van de stam Benjamin. God heeft zijn volk niet verstoten, dat Hij tevoren gekend heeft.”

Alleen maar, wat bestáát er eigenlijk nog van het volk Israël? Als wij over Israël spreken kunnen we dan alleen maar denken aan de Joden en aan de moderne staat Israël? Dat zou een ernstige misvatting zijn.

Het volk dat wij kennen als het volk der Joden en dat sinds 1948 zijn eigen staat Israël heeft, is niet meer dan een kleine voortzetting van het tweestammenrijk onder leiding van Juda: Juda met Benjamin en Levi.

Er is in de geschiedenis van het volk Israël een merkwaardig motief aan te wijzen dat telkens weer terugkeert, een motief dat typerend genoemd mag worden voor Gods handelen met Zijn uitverkoren volk. Het motief N.l. van BALLINGSCHAP en VERLOSSING UIT BALLINGSCHAP.

We kunnen dat zelfs tot 4x toe vinden in Israëls geschiedenis. Vreemd genoeg kent de doorsnee kerkganger (en de theologen) maar 1 ballingschap, n.l. de Babylonische ballingschap en dan is die ballingschap eigenlijk niet meer dan een “incident” in Israëls geschiedenis. Maar veel meer dan een eenmalig incident is de ballingschap in Israëls geschiedenis een kenmerkend aspect van Gods verkiezend welbehagen.

De ballingschapen

We kunnen onderscheiden.

  1. Een Egyptische ballingschap.
  2. Een Mozaïsche ballingschap.
  3. Een Asterisk ballingschap.
  4. Een Babylonische ballingschap.
  5. Een Romeinse ballingschap.

En het opvallende is dat de ballingschap telkens lang van te voren is geprofeteerd en dat óók de verlossing, uit ballingschap van te voren is beloofd.

Abonneer dan nu op onze nieuwsbrief

en ontvang deze in jouw mailbox!

Abonneer nu!

Meer informatie

>