• Home
  • De krankzinnigen van Gadera – Varkens & demonen – Deel 1

Voorwoord van de vertaler

Ik geef toe, ik ben gek op studies die eigenlijk kerkelijke doctrines aan de kaak stelt. Mijn doel is om mijn volksgenoten deze kennis met hun te delen. Hoe komt het dat vele studies in Nederland niet bekend zijn als het gaat over het ontmaskeren van valse kerkelijke doctrines? Het antwoord is super eenvoudig! Er word in ons land weinig aandacht geschonken in christelijke kringen over valse doctrines binnen het christendom. Velen nemen de tijd niet eens om dat soort studies te vertalen en dus blijven deze studies onvertaald.

Ook word de Engelse taal niet volledig onderwezen op scholen waardoor met name de oudere generatie beperkt zijn in de Engelse taal. Ondertussen heb ik al tientallen studies vertaald vanuit het Engels die in Nederland nergens beschikbaar zijn. Ik geef toe, ik heb nog niet alle vertaalde studies op de website te staan. Moeten mensen onder de indruk zijn omdat ik al zoveel heb vertaald? Nee, nooit doen! Het is een geschenk van God en pure genade om het te mogen doen. Hoogmoed komt voor de val.

In deze geweldige studie wordt er op logische wijze uitgelegd wie en wat de demonen in varkens zijn in het Nieuwe Testament. In onze tegenwoordige tijd weten wij niet hoe wij om moeten gaan met Bijbelse begrippen. Onze Bijbelvertalingen zijn ook beïnvloed door joodse begrippen. Onze hedendaagse Bijbelvertalingen maken gebruik van de Masoretische Tekst en dat is modern Hebreeuws. Het oude Hebreeuwse taal werd sinds al meer dan 200 jaar voor christus niet meer gesproken. Kerken zijn akkoord gegaan met de joodse Masoretische Tekst voor hun Bijbelvertalingen. En op die manier is het idee van superspook of super satan en mindere goden, demonen genoemd, in kerken geslopen. Wat kerken niet beseffen is dat zij afgoderij hebben toegestaan binnen hun vier muren. Afgoderij is meer dan alleen maar gesneden beelden, het betekend dat je een bepaalde niet-bestaande wezen erkenning geeft alsof het bestaat en er voor waarschuwt voor je toeschouwers. Afgoderij staat in het Engels voor idols. Jullie kennen het programma wel “Idols”. Je moet geen idolen hebben, zegt de Bijbel. Dat is in het kort gezegd “afgoderij”. Kerken, met name joden, in de tijd van Jezus, deden aan exorcisme op zogenaamde bezetenen die verdreven waren naar begraafplaatsen, ze waren omringt met sensatiezoekers. En de zogenaamde bezetenen waren het slachtoffer van deze joden.

Kerken roemen graag op exorcisme en kerkleden zullen opkijken naar hun priesters als ze hun priesters exorcisme zien uitvoeren. Opkijken naar mensen is gelijk als een idool hebben en is het dus afgoderij. Het belijden dat er buiten God om andere bovennatuurlijke entiteiten bestaan is gelijk als het geloven in een soort van entiteiten wat mindere goden zijn en dat God zelf daarboven staat. Hiermee beleidt je dat er buiten God om nog een minder machtiger wezen bestaat wat ook kan genezen. Want zowel christenen als joden geloven dat demonen(superspoken) kunnen genezen. Terwijl de Bijbel leert dat alleen God degene is die kan genezen.

Mensen, met name kerkgelovigen, worden kwaad als je hun superspook satan en zijn demonen(kleinere spoken) ontkent. Alleen dat al zou vraagtekens moeten laten oprijzen in ons denken. Waarom worden ze niet kwaad als een familielid niet in God gelooft, maar zodra iemand zegt dat de duivel(superspook) niet bestaat, staan zij op hun achterste en komen zij in opstand. Zij zullen er alles aan doen om hun geloof in superspookjes te verdedigen tegenover degene die daarin niet gelooft. Ook dit wordt afgoderij genoemd.

De Bijbel zegt dat wij God moeten belijden en geen superspookjes. Waarom belijden christenen elke dag hun superspookjes? Want alleen al het verkondigen over het bestaan van superspoken is gelijk als belijden. Je ziet deze superspookverhalen tegenwoordig ook in films voorkomen. Zou God zoiets aanhangen? Zou God een wereldwijde heidense doctrine over superspookjes aanhangen? Want je leest en ziet dat er zowel in het jodendom als in andere heidense godsdiensten dat zij geloven in superspoken.

Heeft God dan iets verkeerds gedaan? Heeft God dan niet voorzien dat er een superspook uit een bovennatuurlijke hemel zou gaan vallen? Er staan ook geen teksten in de Bijbel die beweren dat er ooit een superspook is geweest wat eens bekend stond als Gods lievelingsengel. God heeft maar één lieveling en dat is Israël en die is hier op aarde! Er is nooit geen lievelingssuperspook geweest van God! Ik weet wel waar kerkmensen graag op doelen. Ezechiël 28:13 wordt door kerken vaak gebruikt om te bewijzen dat er een gevallen superspook engel was, genaamd lucifer. Het woord lucifer komt in de NBG51 vertaling nergens voor. Maar lees eerst vers 12 en dan zul je zien dat het niet ging om een superspook engel maar om de Koning van Tyrus die uit zijn hoge positie(hemel) werd gezet. Hij werd van zijn troon gezet omdat de hoogmoed in zijn hart te groot werd. Lees dit gehele hoofdstuk maar eens door en dan ga je zien dat het niet ging om satan superspook.

Ik hoop dat de rest van deze studie jullie gaat helpen in het zoeken naar de waarheid. In de toekomst heb ik nog veel meer studies over deze materie, maar deze moeten nog vertaald worden. Ik vertaal vaak meerdere studies tegelijk. Mag onze Schepper, God jou helpen in de zoektocht naar de waarheid!

De Krankzinnigen van Gadera
De demonen in varkens

Inleidend commentaar op Pastor Mark Downey’s De gekken van Gadera:

Mt 8:23-28, Marcus 5:1-20 en Lucas 8:26-39

Wie of wat was de “duivel(in)” met de naam Legioen die Jezus in de varkens dreef? Waarom heette deze “duivel” eigenlijk “Legioen” en wat hadden “varkens” ermee te maken?

Velen hebben zich deze vragen al eeuwenlang gesteld en Pastor Mark doet zijn werk voortreffelijk door ons te vertellen wat de Schrift ons al die tijd heeft verteld, maar wat de confessionele theologie heeft vertroebeld.

Als voorwoord op Pastor Downey’s studie (de volledige tekst is herdrukt na het voorwoord), wil de lezer misschien een snel “mini geschiedenis” overzicht doornemen van enkele feiten over het Romeinse legioen dat de gebieden van Syrië tot Galilea en Judea bezette in de dagen van Christus. Laten we het volgende eens overwegen:

Volgens Tacitus (56-117 na Christus, Romeins senator en historicus) bevond het Tiende Legioen van het Romeinse leger zich in Cyrrhus “Syrië” in het jaar 18 (Tacitus, Annalen 2.57.2). Dit legioen droeg het embleem van het zwijnenteken. Andere Romeinse legioenen droegen nog verschillende andere tekens om hun aparte eenheid aan te duiden. De geschiedenis vertelt ons dat het legioen van het “Romeinse zwijn” voor, tijdens en na Christus in het Midden-Oosten militaire dienst deed. Het twintigste legioen droeg ook het teken van het zwijn. De Romeinse keizer Octavianus stichtte het tiende legioen in 41 voor Christus. Dit legioen werd ook wel Legio X Fretensis genoemd, wat ‘het legioen van de zeestraten’ betekent.

Historische verslagen laten zien dat dit legioen met het teken van een zwijn in het Judeese gebied was als een doorlopende opdracht, omdat de Romeinse generaal Titus, die later Jeruzalem belegerde in 70 na Christus, het Tiende Legioen onder zijn bevel had, evenals drie andere legioenen. Het is dus belangrijk om te beseffen dat de Romeinse militaire “zwijnen” Galilea/Judea bezetten tijdens het schrijven van de Evangeliën over het “zwijn en duivel/legioen-incident” met betrekking tot de bediening van Jezus Christus’ bediening. In een historisch onderzoek naar de Romeinse legioenen in Judea schrijft Elizabeth Wormeley Latimer in haar “Judea from Cyrus to Titus: 537 V. CHR.-70 N. CHR.”. (Harvard University, A.C. Mc Clurg and Company, 1899, pg. 333,334) “De mannen van het tiende legioen brandden van verlangen om zich te wreken op de Joden (Judeeërs) voor de schande die ze vier jaar eerder hadden geleden onder Cestius Gallus.” Eenvoudig gezegd bestaat er geen historische twijfel dat het Romeinse legioen dat de Syrische/Galilese/Judeese bevolking tijdens de 1e Eeuw bezette, de militaire bezetting onder het symbool van het zwijn was — het tiende legioen.

Ter ondersteuning van wat de hierboven genoemde historici hebben geschreven, is het interessant om op te merken dat de verschillende Romeinse legioenen hun eigen munten kregen voor de betaling in dienst. Veel van deze munten dienen nu als historische artefacten bij het documenteren van de tekens van de verschillende legioenen. Hieronder zie je een munt van het Tiende Legioen in Judea en aangrenzende gebieden ten tijde van Christus. Het zwijn en het cijfer “X” (10) zijn duidelijk zichtbaar en laten zien welke Romeinse legereenheid werd afgebeeld.

Romeinse legioen munt, Circa 1e eeuw

Historic Connections, een bedrijf dat archeologische artefacten en reproducties verkoopt, stelt het volgende: “Het Romeinse Tiende Legioen dat Judea meer dan 150 jaar bezette, stempelde veel bakstenen en straatstenen, waarvan sommige ook het symbool van een ‘varken’ droegen, tot grote ergernis van de (Judahieten).” http://historicconnections.webs.com/roman.htm

Het latere twintigste legioen gebruikte ook het zwijnenteken zoals we hieronder zien in een Romeinse gebouwtegel die deze divisie herdenkt. “LEG XX” (Legioen 20) met een wild zwijn insigne.

Herdenkingstegel Romeins legioen (foto’s Brits Mesuem)

Met dit in gedachten volgt de verhelderende Schriftles van Pastor Downey in een volledige herschreven afdruk. Veel plezier.

Jezus zei: “Denk niet dat ik gekomen ben om de Wet of de profeten te vernietigen” Mt. 5:17. Hij verwees naar de waarachtigheid van het Oude Testament, dat wij de Geschriften noemen. Wanneer het Nieuwe Testament naar de Schriften verwijst, verwijst het naar de Wet en de profeten. Daarom legt het Oude Testament de waarheid vast over demonen en/of boze geesten en de wetten die daarop betrekking hebben. Maar wat Jezus ons vertelde om niet over na te denken of te overwegen, daar is wel over nagedacht en overwogen. Mensen hebben de wetten tegen afgoden en afgoderij vernietigd door een verandering in taal en cultuur.

Het kan heel overtuigend worden aangetoond dat de demonen en boze geesten van het Oude Testament niets meer waren dan slechts afgoden. I Samuël is een goed voorbeeld van de verwisselbaarheid van deze termen door de ervaringen van koning Saul. Openbaring 9:20 stelt “de werken van hun handen” ook gelijk aan “duivels” of “demonen”, in plaats van bovennatuurlijke entiteiten. In de tijd van Christus was het heidense geloof in demonen wijdverspreid en zelfs in Israëlitische samenlevingen werd veel aan afgoden geofferd. Het was een perfecte tijd voor de komst van de Messias om hun heidense bubbels te laten knappen. Het was een tijd waarin Israëlieten dachten dat ze de enige ware God van Israël aanbaden, terwijl ze in feite ver afdreven van de oorspronkelijke aanbidding die hun aartsvaders praktiseerden. Jezus zei: “Als jullie Mozes geloofden, zouden jullie Mij geloven” Johannes 5:46. Maar ze geloofden Hem toch niet? Ze neigden naar de duivels en goden waar Mozes voor waarschuwde in Deut. 32:17, die “hun vaderen niet vreesden”, omdat ze uit het niets opdoken en de nieuwste rage waren van “nieuwe goden” (gemaakt uit het werk of de geest van de mens). Demonen verwezen in het Oude Testament altijd naar afgoderij. De Wet is eeuwigdurend: “Zij zullen geen offers meer brengen aan duivels, die zij gehoereerd hebben. Dit zal voor eeuwig een beeld zijn” Lev. 17:7. Deze specifieke duivels verwezen naar een harige geitendemon. De geest van de wet vertelt ons dat we niets mogen maken, of het nu met de hand is of in onze gedachten, en het bovennatuurlijke eigenschappen moeten geven, want dat is in wezen een god. Als je je daardoor beledigd voelt, neem het dan op met Hem die zei: “Tot nieuwe goden die opstaan.” Je hoeft niet te buigen voor andere bovennatuurlijke entiteiten die onafhankelijk zijn van God om aanbidding aan te duiden, maar het is het geloofssysteem dat het probleem is — met God!

Hetzelfde is vandaag de dag waar met de kerk die afwijkt van de Wet en de profeten en samensmelt met hen die Christus hebben gekruisigd, vandaar dat de joods-christelijke kerk parallelle afgoderij van hun voorouders praktiseert, d.w.z. het valse geloof in bovennatuurlijke entiteiten die niet bestaan. Vanwege de enorme hoeveelheid groepsdruk, intimidatie en angst om het dogma van de hedendaagse demonologie te onderzoeken, zien de meeste mensen ervan af om een dergelijk verhaal, dat we nu onder de loep zullen nemen, uit te dagen of er zelfs maar kritisch over na te denken.

Dit, mijn mede-gelovigen in Christus (of nieuwsgierige zoekers), leidt ons niet altijd naar haarscherpe details over hoe de gebeurtenissen zich voltrokken, net zo min als de details over wat er precies gebeurde in de Hof van Eden, maar het kan ons wel leiden naar christelijke waarheidsprincipes, en dat doet het ook. Na een eerlijk onderzoek van de traditionele interpretatie van letterlijke demonen (zoals gepopulariseerd in de kunst- en entertainmentindustrie om de symbiose van door de staat goedgekeurde kerken in stand te houden), is het mogelijk om een demonenloze wereld te begrijpen, die meer zou hebben bijgedragen aan de Hebreeuwse psyche en de denkwijze van Jezus, waardoor we de aanwijzingen en culturele aspecten krijgen die aanwezig zouden zijn geweest op de dag dat Jezus deze ontmoeting had.

Als we door het prisma van de geschiedenis kijken, zien we wat gelijksoortig lijkt, maar in werkelijkheid een groot contrast is tussen de Hebreeuwse theologie, wat betreft ons begrip van God en de mens, en dat van de Griekse filosofie. De oude Hebreeuwse denkwijze in het Oude Testament was dat de mens vlees is, bezield door Gods adem (Geest/denken/denkwijze), die een levende ziel (nephesh) wordt. Nephesh is niet een verbonden deel van de mens, maar de mens zelf; de Hebreeën geloofden niet dat ze een apart deel van hun wezen hadden om verbinding te maken met het spirituele rijk – hun eigen wezen was wat gemeenschap had met God. Aan de andere kant geloofden de Grieken niet in deze vereniging van ziel en lichaam en hadden daarom betrekking op twee werelden waarin ziel en lichaam thuishoorden en verbonden hen zo met een spiritueel rijk waar alles spiritueel en mystiek wordt; al hun pantheon van goden had macht om ons met het aardse rijk te verbinden en zij waren met hen verbonden omdat hun ziel of geest door hun goden beïnvloed kon worden. Vanuit de Griekse visie komt het idee dat de ziel naar de hemel of de hel gaat, en het opende de occulte deur voor het idee van spiritisme waarin allerlei zogenaamde paranormale activiteiten kunnen plaatsvinden, zoals seances, channeling, astrale projectie en ga zo maar door. De gnostiek, voortgekomen uit de Griekse filosofie, dacht dat ze alles met hun fysieke lichaam konden doen en dat het geen invloed zou hebben op hun spirituele ziel.

Dit is het verschil in het begrijpen van de mensheid, zoals God het bedoeld heeft, van het oorspronkelijke oude Hebreeuwse Oude Testament naar een Griekse cultuur die passages uit de Schrift interpreteert: Het oude Hebreeuwse denken zei dat de mens geen lichaam en ziel is, maar een enkelvoudig individueel wezen, terwijl het Griekse denken zei dat de mens dualistisch is, bestaande uit lichaam en ziel. De waarheid is dat het totale wezen van de mens door God wordt beïnvloed, niet slechts delen of componenten. We weten dat de Septuagint werd geschreven omdat de moderne Hebreeuwse cultuur werd overschaduwd door het Griekse rijk. Het probleem ontstond toen het Griekse rijk aan de macht kwam en hun filosofie in de moderne Hebreeuwse theologie terechtkwam en de mystiek van de Griekse filosofen aan de Schrift werd opgelegd. De Griekse visie vergeestelijkte toen boze geesten, demonen, duivels, satan enzovoort, in plaats van de oude Hebreeuwse leer over de fysieke uitwerking van gedachten, ziekte, tegenspoed jegens anderen enzovoort.

De moderne judeokerk heeft haar wortels in de Platonische filosofie in plaats van in de Schrift en is als gevolg daarvan weggevallen van de oorspronkelijke Bijbelse concepten en daardoor afvallig geworden. Het probleem met het opsplitsen in wie en wat we zijn is dat het dualistische model van de dood de scheiding maakt tussen het spirituele, dat onsterfelijk is, en het fysieke (dat is het deel dat sterft). Dit is in tegenspraak met het algemene principe: wat God heeft samengevoegd, laat niemand scheiden. Vandaar dat de “echte” persoon, die spiritueel is, aangezien het lichaam slechts een omhulsel is dat wordt weggegooid, niet echt sterft; het is slechts een poort waardoor de ziel/geest tussen werelden of bestaansrijken doorgaat. Een dualistische kijk op de uiteindelijke werkelijkheid bestaat daarom uit twee bestaansniveaus. Deze zienswijze heeft ernstige implicaties voor hoe we het christendom zelf zien, door te denken dat we het fysieke lichaam moeten afwerpen om bij God te zijn, omdat onze lichamen zondig zijn, in plaats van de zienswijze dat God Zijn fysieke Schepping daadwerkelijk verlost met dood en opstanding. Dit laatste is hetzelfde model dat de ecclesia van de 1e eeuw gebruikte om verlossing te onderwijzen en hoe God te verheerlijken in dit leven, geen vragen over de uiteindelijke realiteit.

Onze oude Hebreeuwse voorouders zagen Adam en mens niet als dualistische wezens. Er is slechts een hele persoon die tot leven wordt bezield door de adem of Geest van God. We zijn of dood of levend. Je kunt Hem geloven die zei: “Gij zult zeker sterven” (Gen. 2:17) of je kunt de slang(dat stille stemmetje in Eva) geloven die zei: “Gij zult zeker niet sterven” (Gen. 3:4).

Laten we verder gaan met het onderzoeken van de krankzinnige van Gadera. Het verhaal wordt gevonden in Mt 8:23-28, Marcus 5:1-20 en Lucas 8:26-39. Er zijn verschillen in elk evangelie, maar dat betekent niet dat er tegenstrijdigheden zijn, maar eerder aanvullende informatie van geïnspireerde schrijvers die het doel of motief benadrukken. Ik weet zeker dat de demonen-gelovigen zullen vragen ‘hoe zit het met dit?’ of ‘hoe zit het met dat?’ zodra ik de pot met wormen openmaak, maar zij zouden de overvloed aan vragen in overweging moeten nemen die voortkomen uit iets dat voortkomt uit en samenloopt met de vele heidense en primitieve religies die demonologie onderwijzen, voordat zij een passage vluchtig lezen met het vooroordeel dat deze letterlijk is.

De joden hebben dit spel al veel te lang gespeeld om de wereld wijs te maken dat zij Israël zijn. De joods-christelijke zal zeggen dat de joden in de Bijbel staan… einde verhaal. We weten echter dat dit slechts het begin van het verhaal is en na veel studie en geduld kunnen we bewijzen dat hun beweringen onjuist zijn. Ook het verhaal van de gek van Gadera zit vol met stijlfiguren, idiomatische uitdrukkingen, spreektaal en andere literaire middelen. Het Nieuwe Testament gebruikt de taal van die tijd en rapporteert de dingen zoals ze overkwamen in de ogen van het eerste publiek. Het is voor de bijbelstudent verre van geletterd om dit verhaal passief te accepteren als een letterlijk verslag van “echte” demonen (die overeenkomen met folklore) die echte varkens bewonen en dus zijn we genoodzaakt om de logica van het concept te testen. God is toch zeker niet onlogisch.

Als iemand al voorbestemd is om in een metafysische demonologie te geloven, dan is mijn observatie dat hun weerstand om kritisch na te denken nog groter is dan bij mensen die geen mening hebben. Wanneer iemand de geldigheid van verhalen zoals de demon(en) die in de zwijnen werden geworpen gaat onderzoeken, dan wordt die persoon steeds beter in staat om het verhaal te ontleden en het te herkennen als iets anders dan een letterlijke weergave, maar eerder als een verhaal met diepere betekenissen dat alleen op een andere manier kan worden begrepen. Het moet begrepen worden op een manier die meer lijkt op hoe het gezien kan zijn in de ogen van de oorspronkelijke schrijvers. Ik weet niet waarom dit onderwerp zo’n emotioneel kruitvat is voor sommige demongelovigen die zo ver gaan om te zeggen dat als je niet gelooft dat kwade geesten onder invloed van “Satan” zijn, je niet in God gelooft. Waar ik niet in geloof zijn de onbijbelse interpretaties van boze geesten die ontkennen dat ze voortkomen uit de verdorven verbeelding van de mens onder invloed van heidense filosofieën, terwijl er genoeg bijbelse ondersteuning is voor die stelling.

Waar trekken we de grens en beschuldigen we iemand (bijbels) ervan dat hij niet in God gelooft? Als we het Eerste Gebod overtreden en andere goden hebben voor de enige ware God, kunnen we dan nog wel in God geloven? Ik denk het niet; dat zou vermenging van godheden zijn, zoals je christendom met judeo koppelt. Wat zijn dan kleine ‘g’-goden? De Schrift noemt ze afgoden. Het zijn de werken van de hand en de verbeelding van de mens. Staan zulke dingen onder invloed van God of van de mens? Als ze onder de invloed van God zouden staan, zou het Eerste Gebod nergens op slaan. “God kan door geen kwaad verzocht worden, noch kan Hij een mens verzoeken” Jakobus 1:13. Laten we onszelf eraan herinneren dat in het Oude Testament afgoden en boze geesten/demonen synoniemen zijn en daarom het patroon vormen voor het latere denken in het Nieuwe Testament. De Hebreeuwse Schrift is rijk aan poëtische middelen die ‘parallellismen’ worden genoemd, waarmee één idee op twee of meer verschillende manieren wordt uitgedrukt. Kunnen we dan concluderen dat geloven in demonen een geloof in de enige ware God van de Schrift teniet doet? Je beslist op eigen risico om andere goden, demonen of afgoden (die een eigen leven hebben) in het Woord van God op te nemen.

Ik heb een boek in mijn bibliotheek met de titel ‘Idioms in the Bible Explained’ van George Lamsa. Hij is ook de vertaler van de Lamsa Bijbel. Hij groeide op in een afgelegen en geïsoleerd gebied in Koerdistan, waar de Aramese taal sinds de tijd van Christus tot aan de Tweede Wereldoorlog vrijwel onveranderd is gebleven. In ons verhaal komt de term ‘onreine geest’ voor, die ook in Handelingen 8:7 staat, maar in plaats van “Onreine geesten schreeuwden het uit” uit de KJV, staat er in de Oost-Aramese tekst: “Velen die geestelijk aangedaan waren, schreeuwden het uit.” Dit komt omdat, volgens Lamsa, ‘onreine geesten’ een Aramese term is die gebruikt wordt om krankzinnigen te beschrijven. Het is veelzeggend dat Lamsa’s uitgebreide geschriften aangeven dat hij in de leer van Jezus of Paulus geen steun ziet voor de populaire opvatting over duivels en demonen, waarbij hij volhoudt dat de Semitische en Aramese termen die door hen werden gebruikt door westerse lezers verkeerd zijn begrepen en misbruikt om hun opvattingen over een persoonlijke duivel en demonen te ondersteunen.

Een voorbeeld van vertaalwaanzin is te vinden in de Scofield Reference Bible, waar het voor zichzelf spreekt dat het Oude en Nieuwe Testament elkaar ondersteunen in Mt. 8:16-17, “Toen de avond was aangebroken, brachten zij velen die van duivelen bezeten waren tot Hem [Jezus], en Hij wierp de geesten uit met Zijn woord en genas allen die ziek waren; opdat vervuld zou worden wat gesproken was door Jesaja … zeggende: Zichzelf genomen hebbende onze zwakheden, en onze ziekte gedragen hebbende.” Wat voorspelde Jesaja over de Messias? “Zeker, Hij heeft onze smarten gedragen, en toch achtten wij Hem getroffen, door God geslagen en verdrukt” Jes. 53:4. In Mt 8:16 is er een kantlijnnoot voor de term ‘bezeten door demonen’, die verwijst naar Mt. 22 en zinspeelt op de afvallige kerk waarvan Jezus zei: “Gaat weg van Mij, gij die ongerechtigheid werkt”, net na hun opschepperij om “duivels uit te drijven”, die een zeer verhelderende voetnoot van Scofield heeft, die het toneel voor demonologie schetst door te stellen: “Duivels, letterlijk demonen. De N.T. Schrift [sic] getuigt overvloedig van de realiteit en persoonlijkheid van demonen. Over hun oorsprong is niets duidelijk geopenbaard; demonen zijn geesten; zijn Satans afgezanten — in staat om zowel mens als dier binnen te dringen en te beheersen.” Hij zegt nog veel meer, maar de ruimte laat geen verdere vermoedens toe die Scofield aan demonen toeschrijft. Ik denk dat je het wel begrijpt.

Welnu, wat weten we over C.I. Scofield? Hij was een verachtelijke hedendaagse Judas; hij was een vrouwenversierder en verliet zijn vrouw en kinderen en stuurde ze nooit een cent; hij bedroog zijn schoonmoeder van haar spaargeld; hij behaalde nooit zijn doctorstitel, maar gebruikte de D.D. achter zijn naam; hij werd gekocht en betaald door de zionistische miljonair Samuel Untermeyer, die Scofields vervalste Bijbel financierde die miljoenen de weg naar afvalligheid zou wijzen. De vraag met betrekking tot deze studie is: waarom zouden de antichristelijke joden duivels en demonen verkondigen als het waar was? Wie en wat beschermde Scofield? Zou het de samenzwering tegen Christus kunnen zijn die zovelen op het spoor van valse interpretaties zet?

Overal waar de geldigheid van “Satan” of demonen ter sprake komt, springen degenen die in zulke dingen geloven onvermijdelijk op de bandwagon van Jezus die demonen in de kudde zwijnen gooit als hun troefkaart om elke kritiek of alternatieve uitleg te weerleggen, omdat de tekst op zo’n manier wordt gelezen dat de exegetische methodologie wordt gevolgd die Scofield in beton heeft gegoten voor toekomstige generaties christenen om in het gareel te volgen; net zo zeker als de kerkelijkheid beweert dat Joden Gods uitverkoren volk zijn. Het is een verschrikkelijke puinhoop om te ontwarren. Maar ik denk dat God sommige dingen met opzet verbergt (Spreuken 25:2) zodat alleen een “koninklijk priesterschap” de eer heeft om de koninklijke spoeling uit te zoeken om God te verheerlijken, niet de demonen. Scofield zou niet blij zijn met de ingewikkelde briefing die deze boodschap tot nu toe heeft ontrafeld. En het wordt nog beter als we nu onze aandacht in de teksten zelf verdiepen.

Geestesziek of bezeten?

Waanzin en bijgeloof is waarschijnlijk zo oud als het menselijk ras [sic]. Bij de Grieken werd je verteld dat je uit de buurt van gekke mensen moest blijven voor het geval de demonen uit hen zouden springen en jou ook zouden pakken. Men dacht dat krankzinnigheid het werk was van de duivel die de slachtoffers bezat en hen op hol liet slaan, onzin liet uitkramen, godslasterde en liet vloeken. Geesteszieken hadden geen psychiatrische ziekenhuizen en werden verschoppelingen die alleen onderdak konden vinden op plaatsen waar de meeste mensen niet kwamen, zoals begraafplaatsen en kerkhoven. 2000 jaar later herkennen we dezelfde soort wanorde onder de groeiende groep daklozen en hongerigen.

De mogelijke verklaringen voor elk detail in dit verhaal zijn talrijk, maar gebaseerd op de vooronderstelling dat dit verhaal niet is wat het lijkt te zijn, leg ik mijn kaarten op tafel om het op een andere manier te zien. Sommigen zullen bezwaar maken en zeggen dat de tekst volkomen duidelijk is. Daar ben ik het mee eens, als de woorden duidelijk bedoeld zijn, dan moeten de interpretatiemethoden consistent zijn. De volgende keer dat je een nieuwsbericht hoort over de president die naar Afghanistan vliegt om de troepen een hart onder de riem te steken voor hun moed, dan weet je dat hij niet met zijn armen over elkaar sloeg om daar soldaten in te enten. Als we vasthouden aan de denkwijze van een koude letterlijke lezing zonder enige achtergrondinformatie, dan beroven we onszelf misschien van een betere uitleg door middel van idiomen, metaforen, Hebreeuws en spreektaal. Het verhaal van de demonen die in de zwijnen werden gestuurd kan beter worden gezien door het juiste culturele, sociale en historische perspectief uit de periode van dat verhaal, dan door de demonologie van Scofield en zijn joodse handlangers er overheen te leggen.

Laten we onze studie beginnen in het boek Marcus, omdat hij de eerste discipel was die dit verhaal schreef en omdat de andere twee evangeliën op subtiele manieren licht van elkaar verschillen, zodat een zaak door twee of meer getuigen kan worden vastgesteld. In Marcus 5:1-20 kwam Jezus aan in het land van de Gaderen. Daar wordt hij “onmiddellijk” opgewacht door een man met een onreine geest, wat is uitgelegd als een geestesziekte, die tussen de graven woonde, d.w.z. op een kerkhof. Hij was zo woest dat mensen hadden geprobeerd hem in boeien en kettingen te binden, maar hij maakte zich altijd van de boeien en kettingen los. Op dezelfde manier was Gods volk zo vaak in boeien en ketenen gevangen genomen (II Kron. 33:11, 36:6).

We moeten ons afvragen: hoeveel gekken waren er? In Matteüs waren het er twee en in Marcus en Lucas één. Het was echter vaak een gewoonte van schrijvers in de oudheid om de omvang of het aantal in een verhaal te minimaliseren of te maximaliseren voor het effect. Het zou een kolonie geesteszieken kunnen zijn geweest, in welk geval de anderen degene die geketend was zouden bevrijden met stenen of ruwe gereedschappen, in plaats van dat de gek demonisch bezeten was met bovennatuurlijke kracht. Of het is mogelijk dat zelfs iemand met een gestoorde geest soms verbazingwekkende krachtsinspanningen levert. Het is waarschijnlijk dat Marcus de gekken zag als een collectieve groep, net zoals de daklozen vandaag de dag losjes bij elkaar zitten om samen te overleven. De uitdrukking “de mens met de onreine geest” kan een term zijn die verwijst naar een hele groep, niet anders dan de verwijzing in Ef. 2:15 waarin het lichaam van gelovigen wordt aangeduid als “één nieuwe mens”. Er is Bijbelse ondersteuning voor het idee dat “een man” kan verwijzen naar een collectieve groep die verenigd is in gedachten of actie. Hoe de gekken de kettingen verbraken is nu aannemelijker dan de noodzaak van een karatedemon.

Niemand kon de maniak temmen en hij was voortdurend in de bergen en graven, zichzelf snijdend en huilend. Ook hier hebben we een oudtestamentische parallel van Israël, “een volk… dat tussen de graven blijft — op de bergen” (Jes. 65:3-4, 7) waar ze gezondigd hebben. Mensen die lijden aan schizofrenie of bipolaire stoornissen brengen zichzelf vaak schade toe en hebben radicale stemmingswisselingen. Waarom zou een demon schade toebrengen aan de gastheer die hij bewoont? Hoe komen ze überhaupt in een persoon? De Bijbel geeft geen antwoord op wat demonbezetenheid wordt genoemd.

Hij ziet Jezus van verre en rent om Hem te aanbidden, terwijl hij luidkeels roept: “Wat heb ik met u te maken, Jezus, Zoon van de Allerhoogste God.” Dit vertelt ons dat de bekendheid van Jezus wijd en zijd was en dat er misschien een voorhoede in het gebied was om mensen te laten weten dat Jezus onderweg was. Misschien waren Jezus en Zijn gevolg wel heel anders dan de andere zogenaamde genezers die door het gebied waren gekomen, dat deze man of mannen Christus zouden aanbidden. Dit geeft geloof aan het feit dat geestelijk gestoorden soms nog in staat waren om rationele gedachten te verwerken. De maniak(en) had(den) waarschijnlijk wel enig geloof om het wonder te kunnen verrichten; terwijl Jezus op sommige plaatsen maar weinig deed vanwege hun ongeloof (Mt 13:58) en zij niet eens als geestesziek werden beschouwd!

De gekte of ziekte kan een ziekte in de hersenen zijn geweest van de trichinoparasiet (trichinose), die vaak voorkomt in de geïnfecteerde spieren van varkens. De geïnfecteerde man werd waarschijnlijk door armoede gedwongen om dit soort voedsel te eten, hoewel de Wet van God dit soort onrein vlees verbiedt. Ongetwijfeld was het in overvloed aanwezig in Gadera.

“Ik smeek u bij God, dat gij mij niet kwelt” Marcus 5:7. Mt 8:29 versterkt deze smeekbede met: “Om ons te kwellen voor de tijd.” De Scofield-perceptie hier is dat het niet de geesteszieken zijn die met Jezus praten, maar eerder de demonen. Maar de krankzinnige(n) herkenden Jezus, misschien van het contingent dat Hem volgde en de krankzinnige(n) kwamen om Hem te begroeten, wat het idee zou wegnemen dat een bezetenheid door demonen de krankzinnige(n) beheerste. Zou het niet nogal naïef zijn om te denken dat demonen de krankzinnige(n) de opdracht zouden geven om voor de voeten van de Messias te vallen? Het was gewoon een man met mentale problemen die nog steeds in staat was om uit vrije wil te handelen.

Waar we hier echt naar moeten kijken is de cultuur van die tijd waarin reizende exorcisten optraden. We kennen zo’n charlatan uit Handelingen 19:13-14. In het Oude en Nieuwe Testament geloofde men dat demonen konden worden uitgedreven door de naam van een god over een zieke persoon aan te roepen (Handelingen 19:13). De naam van de god werd verondersteld een mystieke kracht te hebben. De ware aanbidding van God hechtte ook veel waarde aan Zijn macht. Het was zowel een verklaring van Zijn karakter als een profetie van de eeuwige toekomst van Zijn volk; daarom was het een middel tot echte verlossing. Het is echter duidelijk dat God voor Israël geen systeem van aanbidding bedacht dat zo ver mogelijk afweek van het gebruik van de taal (koine grieks, van de gewone man) van het hedendaagse geloof. Hij openbaarde Zichzelf op een manier die Zijn suprematie over die overtuigingen liet zien. Door dit te begrijpen wordt de weg vrijgemaakt voor een correct begrip van de nieuwtestamentische taal over demonen en boze geesten. Christus sprak alsof heidense uitdrijvers macht hadden (Mt 12,27); het was alleen indirect dat Hij Zijn superioriteit over hen onderwees. Er wordt veel nadruk gelegd op het gebruik van de naam van Christus om demonen uit te drijven/ziekten te genezen (Mc 16,17; Hand 3,6; 4,10; 16,18; 19,13-16; Jak 5,14). Dit heeft enige gelijkenis met de manier waarop de heidenen de namen van hun goden herhaalden om wat zij geloofden dat demonen waren, uit te drijven. We kunnen daarom tot de conclusie komen dat God, als Hij laat zien dat Zijn macht groter is dan die van andere ‘goden’ en zogenaamde ‘demonen’, daar heel indirect mee omgaat, en dat doet door nauw te zinspelen op de stijl en taal die die valse systemen gebruikten. Als dit echt gewaardeerd wordt, dan zal het duidelijk zijn dat het feit dat het Nieuwe Testament soms de stijl en taal van het omringende heidendom gebruikt, nog geen bewijs is dat die heidense overtuigingen ook maar enige inhoud hebben.

De conclusie is dat de Bijbel soms taal gebruikt die doorspekt is met toespelingen op omringende heidense geloven, om de suprematie van het aanbidden van de Almachtige God aan te tonen. God was niet zomaar een god die zijn plaats innam tussen het pantheon van godheden waarin het Kanaänitische volk geloofde. De God van Israël was de enige ware God. Daarom stond Hij actief tegenover de aanspraken van de andere goden; vandaar dat God voortdurend op hen zinspeelt in Zijn zelfopenbaring door Zijn woord. Maar Zijn stijl is duidelijk niet om die goden met zoveel woorden of retoriek vitriool te behandelen, te hekelen of te belasteren met scheldwoorden. Dat zou al te menselijk zijn voor de Maker van hemel en aarde.

We moeten ook letten op de context van Handelingen 19, waar Paulus zich richt tegen joodse charlatans en de verspreiding van joodse fabels, zoals boze geesten van het spook- en kabouterras die door de joodse exorcisten met hun toverstokjes en talismannen (dingen die door de handen van handwerkslieden zijn gemaakt, zie Handelingen 19:24-26) zouden worden verjaagd. Maar Paulus bereikte de mensen met zo’n sterke openbaring van de waarheid, dat de bekeerden al hun occulte boeken en leerstellingen over demonologie ter waarde van 50.000 zilverstukken meebrachten EN VERBRANDDEN (Handelingen 19:18-19). “Zo groeide het Woord van God machtig en zegevierde.”

Abonneer dan nu op onze nieuwsbrief

en ontvang deze in jouw mailbox!

Abonneer nu!

Meer informatie

>