• Home
  • De Blanke Holocaust – Deel 1

Elk blank schoolkind in Amerika heeft gehoord van de zogenaamde Joodse Holocaust, waarin miljoenen Joden zouden zijn vermoord door blanke christelijke Duitsers tijdens de door Joden geïnitieerde Tweede Wereldoorlog. Maar weinigen, zo niet niemand, kan je vertellen over de ware holocaust, of holocausts, van de laatste twee eeuwen gepleegd door Joden tegen het blanke ras, die heeft geresulteerd in de dood van meer dan een miljard blanken, zoals we hierna zullen bewijzen.

Het feit blijft dat, ook al ligt het zeer opgeblazen “officiële” aantal Joodse doden tijdens de zogenaamde Holocaust nu officieel onder de 3.500.000(New York Post, 26 maart 1992), de schattingen van de dood van blanke christenen door toedoen van de communistische zionistische Joden in Rusland wel 45.000.000 is, alleen al sinds de bolsjewistische revolutie in Rusland. Miljoenen werden uitgehongerd door Stalin en zijn Joodse regime, net zoals er vandaag miljoenen worden vermoord door genocide.

Toch hebben weinigen gehoord van deze gruwelen die door de bastaard-Joden tegen het Blanke Ras worden begaan. Hun haat tegen het christendom en Jezus Christus heeft de Joden gedwongen om een beleid van genocide in te stellen, dat te allen tijde van kracht is.

Ondanks de onjuiste en valse afschildering van Hitler en het Nationaal Socialisme door de Joden, zijn het de Joden die de ware monsters zijn, de ware moorddadige duivels. Joden en hun zionistische organisatie van het communisme zijn verantwoordelijk voor de dood van miljoenen blanke mensen – mannen, vrouwen en kinderen. De meerderheid van de communisten zijn Joden en het is een historisch feit dat Karl Marx en zijn naaste adviseurs allemaal antichristelijke Joden waren.

De antichristelijke Joden dwongen de communistische verandering in Rusland af door miljoenen bourgeoisie (de middenklasse) af te slachten die niet door het Joodse communisme geregeerd wilden worden. Ze begonnen hun regime met de wrede en zinloze moord op het huis van de Romanovs, geholpen en bijgestaan door de koning van Engeland die de koninklijke familie Romanov politiek asiel weigerde. De Encyclopedia Britannica noemt de slachting die door Stalin werd aangericht “repressieve maatregelen om afwijkende meningen onder controle te houden”. Men moet dieper graven om de echte waarheid te vinden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidden geallieerde bombardementen op de Duitse spoorwegen tot de hongerdood onder de Duitsers. Noodzakelijke medische voorraden, voedsel en kleding werden uit de handen van de Duitsers gehouden, maar toch schetsen de Joden een beeld van feestende Duitsers die voedsel weghielden bij de behoeftige Joden. Het omgekeerde geldt voor het Oekraïense volk onder Stalin. Een door de mens veroorzaakte hongersnood werd gecreëerd door Stalin en zijn Joodse medereizigers om het volk uit te hongeren tot onderwerping terwijl Stalin en zijn trawanten feestvierden. De Russische boeren, “koelakken” genoemd, werden opzettelijk uitgehongerd en geliquideerd door Stalin. De Oekraïners produceerden voldoende graan voor eigen gebruik, ondanks het feit dat Stalin hen de inefficiënte methode van collectieve landbouw probeerde op te dringen. In 1932 nam Stalin ongeveer 50% van het graan van de Oekraïners, zo niet meer, en veroorzaakte zo een zogenaamde hongersnood. Graantorens werden gevuld met ongebruikt graan, bewaakt door communistische militaire eenheden, terwijl de boeren die het graan verbouwden en zelfs de torens voor hun eigen deur konden zien, samen met hun gezinnen en jonge kinderen verhongerden. Het graan werd met bajonetten van hen gestolen.

Er was geen natuurlijke oorzaak voor de zogenaamde hongersnood – in plaats daarvan stal Stalin het voedsel uit de monden van blanke kinderen, liet hen opzettelijk verhongeren terwijl hij zich tegoed deed aan de vruchten van hun arbeid, dit alles met de goedkeuring en het applaus van de door Joden gecontroleerde Communistische Partij van die tijd. De Oekraïners waren fundamenteel vrome blanke Griekse of Russisch-orthodoxe christenen. De Joden hadden de Oekraïne eeuwenlang begeerd en hun methodische liquidatie, een eufemisme voor genocidale moord, was weinig meer dan zogenaamde Joodse wraak voor de ingebeelde overtredingen die deze christenen zogenaamd tegen de Joden hadden begaan. De moord op deze blanke christelijke Oekraïners door de wrede en pijnlijke methode van uithongering eiste een tol van acht tot tien miljoen. Het is geen wonder dat de Oekraïners en Baltische volkeren het veroverende Derde Rijk begroetten als vrijheidsstrijders en bevrijders van de tirannie van Stalin en zijn Joodse regime van levende duivels(geen superspook).

De Oekraïners die niet verhongerden werden opgepakt en doodgeschoten, geslagen, gemarteld en verminkt, allemaal in naam van het Joodse communisme. Maar de grootste belediging voor het Oekraïense volk wordt zelfs vandaag nog begaan door de Joodse Amerikaanse pers en media. De communisten gaven de zogenaamde nazi’s de schuld van misdaden die ze zelf hadden begaan. De honderdduizenden lijken waarvan werd gezegd dat het moordpartijen van het Derde Rijk waren, waren in werkelijkheid het duivelse werk van de levende duivel Stalin zelf. Wat nog erger is, is dat, ook al heeft empirisch onweerlegbaar bewijs bewezen dat deze beweringen absoluut waar zijn, de Joodse Amerikaanse media opzettelijk een verkeerde voorstelling blijven geven van de misdaden tegen de menselijkheid, begaan door de stalinistische Joden en de Duitsers de schuld geven voor de misdaden die de Joden feitelijk hebben begaan. Dit feit alleen al toont een duidelijk en aantoonbaar Joods vooroordeel en Joodse controle over de Amerikaanse media, zozeer zelfs dat gezegd kan worden dat er geen alternatieve media zijn in de politiestaat die nu de Verenigde Staten heet. Je zult misschien zeggen: “Nou, Pastor Herrell, mag u niet doorgaan met publiceren?” Mijn beste vriend, onze zwakke inspanningen en financiële mogelijkheden zijn slechts een spuug in de oceaan; een zwakke inspanning waarvan de Joden begrijpen dat het geen echt gevaar vormt voor hun dictatoriale monopolie op de media. Zoals ik al eerder zei, rapporteerde de New York Post de bewezen en waarheidsgetrouwe cijfers over Auschwitz, waaruit bleek dat de Russische communisten en Joden de cijfers doelbewust hadden opgeblazen en hadden gelogen. Vandaag de dag worden dezelfde oude leugens op openbare scholen verteld.

De waarheid wordt totaal genegeerd, ook al is het onomstotelijk bewezen dat het de echte waarheid is. Met andere woorden, het heeft geen zin om de waarheid rationeel en logisch aan te tonen en de Joden te laten zien dat ze gemene leugenaars zijn. Ze negeren zulke nobele pogingen gewoon en keren terug naar de leugens die ze hebben verteld.

De waarheid is dat de Oekraïners in Russische goelags of werkconcentratiekampen werden geplaatst die veel erger waren dan alle werkkampen die ooit door Nazi-Duitsland werden geleid.

“Miljoenen boeren stierven van de honger of werden gedeporteerd en naar dwangarbeiderskampen gestuurd” (A Concise Encyclopedia of Russia, S. V. Utechin, Dutton: New York, 1964, p. 120).

De Oekraïne, een ooit dichtbevolkt blank gebied, beleefde op dat moment ook een golf van intellectuele vooruitgang en creativiteit en een sterk verlangen naar onafhankelijkheid, wat schadelijk was voor het bestaan van het communistische regime in Moskou. En dus stelde Stalin zijn definitieve oplossing in – gedwongen uithongering en dood voor de mensen om hun geest te breken.

“De volgende hongersnood, die van 1932-3, werd kunstmatig gecreëerd door de autoriteiten als middel om het verzet van de boeren tegen de collectivisatie van de landbouw te breken … het graan werd van het platteland gehaald door gewapende detachementen die voornamelijk bestonden uit interne veiligheidstroepen en Komsomol-leden” (A Concise Encyclopedia of Russia, S. V. Utechin, Dutton: New York, 1964, p. 175).

Natuurlijk was het echte doel van Stalin de uitroeiing van de blanke bevolking. We weten nu dat de uitdrukking “het breken van het verzet van de boeren” een politiek eufemisme bleek te zijn om Stalins ware bedoelingen van massamoord te verbergen. De conservatieve schatting van het aantal hongerdoden onder Stalins bewind is 10.000.000 blanke Oekraïners, zoals vermeld in de Encyclopedia Britannica. Maar andere bronnen tonen aan dat de aantallen veel hoger liggen. Als de volledige tol van het communisme voor het Russische volk wordt meegerekend, komt het aantal op 45.000.000. In de Royal Albert Hall in Londen, op 31 oktober 1967, werden de aantallen als volgt gepresenteerd (laten we niet vergeten dat we het in principe over blanken hebben):

A. Russische Revolutie en Burgeroorlog – 1.500.000
B. Burgerdoden in de burgeroorlog en de daaropvolgende hongersnood – 13.000.000
C. Moorden op “klassenvijanden” – 3.000.000
D. Hongersnood veroorzaakt door de ramp van het eerste Vijfjarenplan (installatie van collectivisme) – 7.000.000
E. Stalinistische zuiveringen – 1.500.000
F. Sterfgevallen in werkkampen, 1921-1960 – 19.000.000

Totaal – 45.000.000

Een andere verontrustende statistiek is die van de daling van het aantal schoolkinderen in de Oekraïne, terwijl niet zogenaamde hongersnoodgebieden de verwachte stijging vertoonden. Omdat de eerste inschrijvingen in de Sovjet-Unie plaatsvonden op zevenjarige leeftijd, was er zeven jaar na het begin van het stelen van graan van de Oekraïners in 1932 een dramatische daling te zien. In 1929 waren er in Oekraïne 1.585.814 leerlingen van zeven jaar oud. In 1938-1939 was dit aantal gedaald tot 985.598. Een ander hongersnoodgebied, Byuelorussia, liet in deze jaren een daling zien van 369.684 naar 358.507 (Cultural Construction of the USSR, Moscow: Government Planning Pub., 1940, pagina’s 40-50). In deze twee gebieden was er dus een totale afname van 611.390. Dit betekent dat er in deze periode tenminste 611.390 kinderen onder de 7 jaar zijn afgeslacht. We moeten ook niet vergeten dat er een bevolkingstoename zou moeten zijn geweest, dus dit aantal is waarschijnlijk meer dan 1.000.000, en deze aantallen houden geen rekening met de studenten die misschien ouder zijn of afstuderen maar nooit de school hebben gehaald omdat hun jonge levens werden beëindigd door de Joodse frontman Stalin. Iemand moet verantwoordelijk worden gehouden voor de bureaus die leeg bleven in de Oekraïense scholen en voor de lerarenposten die onvervuld bleven. De Oekraïense bevolking van 32 miljoen in 1927 daalde tot 28 miljoen in 1939. Er was dus een verlies van 4.000.000 Oekraïense levens, en dit aantal zou worden vermeerderd met de normale verwachte bevolkingsgroei. Bij een verwachte bevolkingsgroei van 4.000.000 hebben we het over een verlies van op zijn minst 8.000.000 blanke Oekraïners.

Een soortgelijke tragedie deed zich voor in Ierland in het midden van de 19e eeuw: de zogenaamde Aardappelhongersnood in Ierland. De waarheid is dat de Engelsen genoeg voedsel hadden om de Ieren te voeden, maar dit opzettelijk voor hen verborgen hielden. Daarom lieten de Engelsen meer dan 1.000.000 Ieren verhongeren of dwongen ze hen hun land te verlaten. (Dit was slechts een van de meest recente genocidale wreedheden die de Engelsen begingen tegen de Ieren). Maar we moeten de blanke Engelsen niet de schuld geven, want deze gebeurtenissen vonden plaats onder Joodse controle. In 1868 hadden de Britten een Joodse premier, Benjamin Disraeli. Deze zionistische Jood was alleen in staat om deze machtspositie te verwerven vanwege de reeds gevestigde Joodse machtsbasis in de Engelse politiek, industrie en het bankwezen. Het was deze Joodse machtsbasis die de Ierse hongersnood orkestreerde, waarbij Ierse mannen, vrouwen en kinderen opzettelijk werden uitgehongerd om meer economische en politieke macht te krijgen en om de katholieke en protestantse kerken van Ierland uit te roeien. Hun strategie om aan de macht te komen werkte, want de Joden hadden genoeg macht verworven om kort daarna een van henzelf tot premier te benoemen, in een land dat ooit Joden uit zijn grenzen had verbannen.

Toch is dit nog maar het begin van de holocaust van het blanke ras. De Joodse agenten die tijdens de wereldoorlogen blanken tegen blanken hebben opgezet, zijn verantwoordelijk voor de dood van de mannen die, vaak zonder het te beseffen, voor de Joodse agenda hebben gevochten. Na de Tweede Wereldoorlog werden Duitse soldaten gevangen genomen door geallieerde naties en werden vrouwen en kinderen in concentratiekampen geplaatst. Joden zeuren vaak over familieleden die zogenaamd in Duitse kampen zijn omgekomen, maar toch zijn er miljoenen overlevenden overgebleven om hun leugens te verspreiden. Hoe kunnen er zoveel overlevenden zijn als er zoveel stierven? Toch horen we niets over Duitse overlevenden van Russische, Franse en Amerikaanse kampen. Dit komt omdat er zo weinig zijn. Eisenhower’s kwartiermeester generaal, Robert Littlejohn, klaagde openlijk dat hij geen manier had om de 4.000.000 Duitse gevangenen die in 1945 onder Amerikaanse hoede waren te voeden. Veel van deze gevangenen waren overgeplaatst naar de zogenaamde “DEF” status. Deze status betekende onmiddellijke dood voor de drager en was een schending van de Conventie van Genève door Eisenhower. De Amerikaanse kampen werden vergeleken met Buchenwald en van sommigen werd gemeld dat ze nergens in het kamp te eten hadden. Donaties van voedsel voor de gevangenen werden teruggestuurd naar de donateurs en rantsoenen werden niet uitgedeeld. (Dit ondanks het feit dat de meerderheid, 58%, van de Amerikaanse soldaten vond dat Duitsers hulp moesten krijgen in de vorm van donaties). In augustus 1945 gaf Eisenhower de overgebleven Duitse soldaten in de kampen de DEF-status en tekende daarmee hun doodvonnis.

Het eindresultaat was dat miljoenen Duitse vrouwen en kinderen verhongerden, naast de 2.000.000 Duitse soldaten die aan het einde van de oorlog in de kampen omkwamen. Op de gebruikelijke Joodse manier werd het publiek voorgelogen en weinigen wisten van de gruwelijke behandeling die de Duitsers kregen door toedoen van de Geallieerden. (Dit alles vond ook plaats ten tijde van de processen van Nurenberg, die door senator Robert Taft van de Verenigde Staten, zoon van president William Howard Taft, het grootste juridische onrecht in de geschiedenis van Amerika zijn genoemd).

Als de verschrikkingen van het concentratiekampbestaan die zo vaak op onze televisie worden uitgebeeld, zouden worden toegeschreven aan het Joodse gevestigde kwaad dat bekend staat als het communisme, dan zou onze televisie echt een veel waarheidsgetrouwer en nauwkeuriger historisch beeld geven van de wreedheden die meer dan vijftig jaar geleden plaatsvonden. De goelags waren inderdaad vernietigingskampen voor de systematische uitroeiing van blanken. Dit was niet de oorspronkelijke bedoeling van de Duitsers. De meeste mensen die in Duitse concentratiekampen stierven, stierven aan dysenterie en andere ziektes zoals longontsteking, bronchitis en andere dingen die het Duitse leger toen niet kon voorkomen. Als de geallieerden het Duitse spoorwegsysteem niet hadden gebombardeerd en geen politiek van verschroeide aard hadden gevoerd tegen het Duitse volk, dan zou de overgrote meerderheid van de mensen in de werkkampen de oorlog veel beter hebben overleefd dan de gemiddelde Duitse burger. Het zijn in werkelijkheid de Joden zelf en hun waanzinnige bombardementen op Duitsland die de dood van 2,5 miljoen Joden en andere mensen in Duitse werkkampen hebben veroorzaakt.

Het is een onbetwistbaar feit dat de Duitsers veel humaner waren voor Amerikaanse gevangenen en gevangenen van alle nationaliteiten dan de Joden of de Amerikanen. 88% van de Amerikaanse gevangenen die door de Duitsers werden vastgehouden, overleefden de oorlog vrijwel ongedeerd en in goede conditie, terwijl precies het tegenovergestelde gold voor de Japanners en hun behandeling van Amerikaanse soldaten. In hun kampen stierf 88% of werd onthoofd toen de Japanners ninja speelden met de hoofden van weerloze krijgsgevangenen, vooral tijdens de Batan dodenmars. Toch hebben de Joden in de Verenigde Staten een absoluut vooroordeel tegen de Duitsers gehandhaafd. Ondertussen hebben ze de Japanners van ganser harte omarmd, hen geholpen om de economische machtsbasis van de Verenigde Staten uit te hollen en de Japanners op te werpen als de heren van de Amerikaanse industrie voor wie steeds meer Amerikanen elke ochtend buigen als ze naar hun werk gaan.

Dit zijn slechts de tragedies van de kampen tijdens en na de oorlog. Na de oorlog was Duitsland zelf verdeeld in zones, Frans, Russisch, Amerikaans en Brits. In de Britse zone werden jaarlijks 220.000 onschuldige vrouwen en kinderen uitgehongerd. Een soort wederopbouw, vergelijkbaar met die van het Amerikaanse Zuiden, werd het Duitse volk opgedrongen. De miljoenen doden onder de blanke Duitsers werden opgeteld als “andere verliezen”. Het ware aantal zal misschien nooit bekend worden, omdat de Amerikaanse dossiers over de gevangenkampen tussen 1947 en 1950 werden vernietigd en een vergelijkbaar verhaal kan worden verteld over de andere geallieerde kampen, vooral de Russen, die bijna 100.000 gevangenen namen (waaronder 24 Duitse generaals) bij Stalingrad en slechts 6.000 overleefden. Vergelijkbare acties en nog veel meer misdaden tegen het Duitse volk zijn gedocumenteerd in het boek Other Losses: An Investigation into the Mass Deaths of German Prisoners at the Hands of the French and Americans After World War II door James Bacque.

We kunnen alleen maar weten dat de Joden het advies opvolgden van één van hun grootste oplichters, Albert Einstein, die publiekelijk verklaarde dat alle Duitsers gedood moesten worden. De Joden maakten van deze gelegenheid gebruik om hun genocideplannen tegen het Blanke Ras uit te voeren. Stalin en Roosevelt toostten zelfs op elkaar bij het vooruitzicht van de executie van Duitse officieren aan het einde van de oorlog; en vandaag de dag bestaat er absoluut geen twijfel meer over dat deze plannen niet alleen door Stalin, maar ook door de Amerikanen werden uitgevoerd. Er werd jacht gemaakt op zogenaamde oorlogsmisdadigers, vooral op iedereen die banden had gehad met de SS, en ze werden vermoord, vooral in de twee en drie jaar na het einde van de oorlog. Speciale eenheden van doodseskaders of huurmoordenaars werden er op uitgestuurd om onschuldige Duitsers te ontvoeren, te vermoorden of mee te nemen naar verlaten bosgebieden en te vermoorden, en in veel te veel gevallen. In de verslagen van de Geallieerden staat duidelijk vermeld en er wordt zelfs over opgeschept op de nationale TV dat zulke eenheden zich bezighielden met dit duivelse, zogenaamde werk. Het exacte aantal moorden dat werd gepleegd door de Amerikaanse huurmoordenaars kan op dit moment niet met zekerheid worden gezegd. Toch weten we dat het er duizenden waren, zo niet tienduizenden. Tot zover de zogenaamde “humanitaire” mensenrechtencodes.

Abonneer dan nu op onze nieuwsbrief

en ontvang deze in jouw mailbox!

Abonneer nu!

Meer informatie

>